Bir hikaye, bir adam, bir şehir insanı başka biri yapmıyorsa, içinden, orada olduğunu kendine söylemeye cesaret edemediği birini çıkarmıyorsa neydi ki zaten!...
Her güzel kadının bedeninde çirkin bir yer olabileceği gibi her çirkin kadının da güzel bir yeri vardır. Ve bu kadınlar, güzel kadınların aksine, o belli kısımlarından büyük bir sevinç duyar gibi görünürler. Ve bu sevinç başka bir sevinç ifadesi olmadığı gibi bir metafor da değildir.
Mesela bir insanı yürekten sevdiğimizde, bir şeye derin bir hayranlık beslediğimizde, bu dünyanın nasıl olması gerektiğine dair bir fikrimiz olduğunda, inanç( ya da inanca benzer bir şey) sahibi olduğumuzda, son derece doğal bir biçimde o çemberin ne olduğunu anlıyoruz - elbette bu tamamen benim tahminim.