"İçimde söylemek istediğim çok şey var sanki. Çok büyük şeyler. Bunları ifade etmenin bir yolunu bulamıyorum. Bazen bana öyle geliyor ki bütün dünya, bütün hayat, her şey içimde duruyor ve sözcüsü olmam için feryat ediyor. Hissediyorum... ama anlatamıyorum."
Kendini ilk kez gerçekten görüyordu. Gözleri görmek için yaratılmıştı ama o ana dek dünyanın sürekli değişen görüntüleriyle dolu ve kendine bakmak yerine dünyaya bakmakla meşguldüler.
Yeryüzünün en zalim ve ve intikamcı yaratığının insan olduğuna bizzat şahit olanlar artık yalnızdır arkadaşım. Onlar artık hiçbir insanoğlu ve insankızıyla akraba, arkadaş, yakın olmak istemezler. İşte ben bu nedenle kimsesiz kaldım! Artık tamamen yalnızım...
Sessizliğin gücünü küçümseyen ya da inkâr edenler, kanımca önemli bir silahın farkında değiller. Oysa, sessizlik yavaş yavaş yayılır ve karşınızdaki üzerinde büyük bir denetleme gücüne dönüşür. Yani sessizlik, sabır ve istikrarla dünyanın en önemli gücü haline gelir.
Sen hiç kimsenin olamayacağı kadar her şeyimsin benim... Yüreğimde sana ayrılan yer herkesinkinden büyük. Yalnızca bir arkadaş, bir kan kardeş, bir sırdaş, bir çok yakın dost değil, bir büyük sevgisin sen... Yanında sonsuz şımarabileceğim ve hâlâ kaybetmekten korkmayacağım tek kişi...yani biraz annem, biraz babam, hatta hiç görmediğim dedem, belki hiç doğmayacak oğlum... Sen benim masumiyetimsin Tuna. Benim en yakınımsın! Aslında belki öbür yarımsın? Bütün bunlar ne demek anlıyor musun?