bernis
@mavisya
Ruha iyi gelen her şeyi...
Instagram= @siiristinsan
Not: Spoiler sayılabilecek cümle içerir.
Bu kitabı okurken sadece sayfalarına dokunabileceğinizi unutuyorsunuz diğer tüm güzel kitaplarda olduğu gibi sesleri duymasanız, o an orada bulunmasanız bile hissedebiliyorsunuz. Bizler, insanlar, kendi açımızdan bakmayı çok iyi biliriz fakat bazen görmemiz gereken gerçekler farklı açılarda saklıdır. Bazen dünyanın başka bir köşesini de tanıyabilmek için sıralarımızın üzerine çıkmamız gerekir. Sadece bakmakla yetinmeyip olanı görmek gerekir. Çünkü yarınları değiştirmek istiyorsak düşüncelerimizi özgür bırakmalıyız. Bay Keating bize, bir kez olsun yukarıdan, sıralarımızın üstünden... tüm diğer küçük izleri dahi görebilmeyi öğretiyor. Neil bize kimisinin önemsiz bulduğu bir şeyin o kişi için ne derece kıymetli olabileceğini söylüyor. Onun düşüncelerini yok sayanlara geri dönülmez yokluğu yaşatıyor..Onun sesini duyan, gözlerinin içine bakarak büyük bir gururla "hayır" diyen tutkuyla bağlandığı mucizelerini kaybetmesini umarak reddeden herkese asıl kaybın ne demek olduğunu gösteriyor ve "ah keşke" dememize gerek kalmaması için insanların değerlerini incitmeyeceğimiz bir dünyaya açılan bakışı fark etmemizi sağlıyor. Çünkü kimi değerlerin sözlükteki anlamını değil belki ama aslında ne ifade ettiğini sadece o kişinin kendisi bilebilir....
Ölü Ozanlar Derneği beni derinden etkileyen, içimde bir yerlerde hep saklı kalacak bir kitap. Bilmiyorum belki de Neil'le ortak hayallere sahip olduğumuzdandır, kimi zaman kendimi bulduğum, bir kitaptan çok benliğimde bir yerlerde yaşayan insancıklara seslendiğim, dertleştiğim, konuştuğum beraber gülüp ağladığım... içinde hiç bulunmadığım fakat tüm varlığımı hissettiren anılar biriktirdiğim bir okumaydı... Teşekkürler öğretmenim, teşekkürler Bay Keating...
"Oh captain, my
Okuduğum bir kitap değil de sadece sahip olduğum en iyi dostlardan biri olan küçük prensle tanışmama vesile olduğunuz için teşekkür ederim Tomris Uyar ve Cemal Süreya
gezegenler arasındaki B612 ‘deEdebiyat
Küçük Prens benim için bir rehber, bir arkadaş, bilmiyorum, çok yakınımda duran, hiç görmediğim ama orada olduğunu bildiğim bir dost. Kendi gülümün benim olduğu için özel kılınacağını, onu diğer güllerden ayıran şeyin harcadığım zaman olduğunu, yapraklarını benim okşuyor, dikenine benim katlanıyor olmamın kıymetini, ona kırmızı rengini verenin değil belki ama onunla kelimelerini paylaşanın kendim olduğunu gösterdi. Mesela diğer tüm düşünceleri dinlemeyi ama asla kendi doğrularımdan vazgeçmemem gerektiğini öğretti. Ve bazen hayır diyebilmeyi. Sevmenin bir sınırının olmadığını, yüreklerimizde ne kadar çok kişi olursa olsun herkese yetecek bir yer kalacağını öğretti. Ve sevmek için sahip olmamız gerekmediğini... Kendi gezegenimde, kendimce yaşayabilmeyi, yıldızları izleyip hayal kurabilmeyi, içimdeki kız çocuğu fısıldamayı kesene dek asla büyümeyeceğimi öğretti ve asıl korkunç olanın o çocuğu unutmak olduğunu...insanları tanıyabilmek için sayılara değil, fikirlere ihtiyaç duyacağımı öğretti... Kendi gezegenimi bulmama vesile olan küçük prens benimkinden seninkine kocaman sarılmalar gönderiyorum.
Gözlerimle değil,
Yüreğimle bakmayı öğrettiğin için teşekkür ederim
Gerçekler için teşekkür ederim.
Hiçbir zaman “hayalperestsin biraz gerçekçi ol” gibi sözleri anlamayacağım , bir şey düşündüğünüzde “vs gerçekler” diye araya girenleri de. Başarıya ulaşmış başka kimseler buna inansalardı eğer nasıl başarmış olacaklardı. Yolu uzak bulup geri dönselerdi ardında ne olduğunu nerden bileceklerdi? Ya da vazgeçişlere kansalardı? Hayalleri gerçeğe dönüştürme ihtimalimiz var fakat biz kendi elimizden bu ihtimalleri alıyoruz. Ve sonra da şans işte diyerek kendimizi avutuyoruz