M A X I M U S
@maximus34
"Bazı insanlar o kadar iyi numara yapar ki, sonunda numara yapmakla gerçekten yapmak arasındaki farkı bilemez hale gelirler."
“MUTLULUK; insanın her gününü, dört gözle yarını, gelecek ayı, gelecek yılı beklemeden ve her gününü dün olmasına engel olmaya çalışarak durdurmaya uğraşmadan geçirmesidir.”
Nolite Te Bastardes Carborundorum
Margaret Atwood 1984 yılının ilkbaharında, başta 
Damızlık Kızın Öyküsü adlandırmadığı bir roman yazmaya başlar. El yazısıyla, çoğunlukla sarı not defterlerine yazıp sonrasında Almanca klavyeli, kiralık, devasa bir manuel daktiloyla neredeyse okunmaz haldeki karalamalarımı temize çeker. Klavye Almancadır; çünkü etrafı hâlâ Berlin Duvarı ile çevrili Batı Berlin’de yaşıyordur. Sovyetler Birliği hâlâ dimdik ayaktadır ve gelecek beş yıl daha parçalanacak gibi görünmüyordur. Demirperde’nin (Çekoslovakya ve Doğu Almanya) ardındaki pek çok ülkeye yaptığı ziyaretler sırasında, ihtiyatlı olmayı, gözetlenme hissini, sessizlikleri, insanların ima yoluyla bilgi aktarmaya çalışmalarını deneyimler ve tüm bunlar yazdıklarını etkiler.
Margaret Atwood 1939 yılında dünyaya gelip kendilik algısını İkinci Dünya Savaşı sürerken kazandığından, kurulu düzenlerin bir gecede yerle bir olabileceğini biliyordur. Değişim, bir şimşek kadar hızlı olabilir, çünkü. “Burada olmaz” söylemine güvenmemek gerekir, bu yüzden.
Margaret Atwood lise yıllarına tekabül eden 50’li yıllardan bu yana, kapsamlı bir şekilde bilimkurgu romanları, spekülatif kurgular, ütopyalar ve distopyalar okumuş, fakat hiç böyle bir kitap yazmamıştır. Altından kalkabilecek miyim? sorusu kafasını sürekli kurcalar. Bu biçim, aralarda vaaz verme eğilimi, alegoriye sapma, inandırıcılıktan yoksunluk gibi gizli tuzaklarla bezelidir. Hayalî bir bahçe yaratacaksa da, o bahçedeki kurbağaların gerçekçi olmasını istiyordur. Kurallarından biri, 
James Joyce‘un “kâbus” olarak nitelendirdiği tarih sahnesinde meydana gelmemiş herhangi bir olaya ya da henüz keşfedilmemiş herhangi bir teknolojiyeKitap Simyacıları
Margaret Atwood 1984 yılının ilkbaharında, başta Damızlık Kızın Öyküsü adlandırmadığı bir roman yazmaya başlar. El yazısıyla, çoğunlukla sarı not defterlerine yazıp sonrasında Almanca klavyeli, kiralık, devasa bir manuel daktiloyla neredeyse okunmaz haldeki karalamalarımı temize çeker. Klavye Almancadır; çünkü etrafı hâlâ Berlin Duvarı ile çevrili Batı Berlin’de yaşıyordur. Sovyetler Birliği hâlâ dimdik ayaktadır ve gelecek beş yıl daha parçalanacak gibi görünmüyordur. Demirperde’nin (Çekoslovakya ve Doğu Almanya) ardındaki pek çok ülkeye yaptığı ziyaretler sırasında, ihtiyatlı olmayı, gözetlenme hissini, sessizlikleri, insanların ima yoluyla bilgi aktarmaya çalışmalarını deneyimler ve tüm bunlar yazdıklarını etkiler.
Margaret Atwood 1939 yılında dünyaya gelip kendilik algısını İkinci Dünya Savaşı sürerken kazandığından, kurulu düzenlerin bir gecede yerle bir olabileceğini biliyordur. Değişim, bir şimşek kadar hızlı olabilir, çünkü. “Burada olmaz” söylemine güvenmemek gerekir, bu yüzden.
Margaret Atwood lise yıllarına tekabül eden 50’li yıllardan bu yana, kapsamlı bir şekilde bilimkurgu romanları, spekülatif kurgular, ütopyalar ve distopyalar okumuş, fakat hiç böyle bir kitap yazmamıştır. Altından kalkabilecek miyim? sorusu kafasını sürekli kurcalar. Bu biçim, aralarda vaaz verme eğilimi, alegoriye sapma, inandırıcılıktan yoksunluk gibi gizli tuzaklarla bezelidir. Hayalî bir bahçe yaratacaksa da, o bahçedeki kurbağaların gerçekçi olmasını istiyordur. Kurallarından biri, James Joyce‘un “kâbus” olarak nitelendirdiği tarih sahnesinde meydana gelmemiş herhangi bir olaya ya da henüz keşfedilmemiş herhangi bir teknolojiye
“Sana hiç yoktan bir şeyler anlatmakla en azından inanıyorum sana, orada olduğuna inanıyorum, inanmakla var ediyorum seni. Bu öyküyü sana anlatmakla, varoluşunu da sağlama alıyorum. Anlatıyorum, öyleyse varsın.”