M A X I M U S
@maximus34
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sislerin içindeki gerçekler...
Sis: İradesizliğin ve varoluşun anatomisi
Miguel de Unamuno ’nun 
Sis'i bir roman okumaktan ziyade, puslu bir aynada kendi yansımanla kavga etmek gibi bir deneyim. Kitap boyunca Augusto Pérez denen o adama( benim eziğe) "Kendine gel artık!" diye bağırmak istiyoruz, çünkü karşımızda bir yetişkin değil, hayatın içine fırlatılmış ama henüz 'ben' olmayı becerememiş bir taslak(yarım çünkü)var.
Ezikliğin Felsefesi: Augusto Pérez
Augusto, edebiyat tarihinin(en azından benim okuduğum) gördüğü en iradesiz karakterlerden biri olabilir. Evden çıktığında hangi yöne gideceğine rüzgarın karar verdiği bir adamdan bahsediyoruz. Ya da bir sokak köpeğinin peşine takılıyor. Bir kadına aşık olduğunu fark etmesi bile sanki bir aydınlanma değil, "Herkes aşık oluyor, sanırım sıra bende" diyen bir çocuğun şaşkınlığı gibi. Onun bu "ezikliği", aslında Unamuno’nun bize kurduğu bir tuzak: Bir insan, kendi iradesini bir kenara bıraktığında sadece bir gölgeye dönüşür. Augusto da kitabın büyük bir kısmında sadece o sisin içindeki bir gölge. Rüzgar essin o sis dağılsın diye çok dua ettim ara ara:)
Eugenia: Bir kaçış mı(sıkıştırılmış hayatından), bir kurgu mu?
Augusto’nun Eugenia’ya duyduğu o hastalıklı saplantı, aslında kadına olan aşkından değil; kendi boşluğunu( hayatta annesi tarafından hep geride tutulmuş) doldurma çabasından kaynaklanıyor. Duyguları olduğunu yeni keşfeden birinin o çiğliğiyle, her şeyi eline yüzüne bulaştırıyor. Biz okurken onun bu acizliğine dişlerimizi sıkıyoruz ama o, kendi zihninin yarattığı o sisin içinde kaybolmayı, gerçekle yüzleşmeye tercih ediyor.
Ve o meşhur "Tokat": Yazarla Yüzleşme
Kitabın zirve noktası, o nefret ettiğimiz Augusto’nun, bizzat yazarın (Unamuno’nun) ofisine gidip hesap sorduğu o andır.( Tam dedim tamam oluyor, uyanıyor) İşte orada, o ezik
Miguel de Unamuno ’nun Sis'i bir roman okumaktan ziyade, puslu bir aynada kendi yansımanla kavga etmek gibi bir deneyim. Kitap boyunca Augusto Pérez denen o adama( benim eziğe) "Kendine gel artık!" diye bağırmak istiyoruz, çünkü karşımızda bir yetişkin değil, hayatın içine fırlatılmış ama henüz 'ben' olmayı becerememiş bir taslak(yarım çünkü)var.
Ezikliğin Felsefesi: Augusto Pérez
Augusto, edebiyat tarihinin(en azından benim okuduğum) gördüğü en iradesiz karakterlerden biri olabilir. Evden çıktığında hangi yöne gideceğine rüzgarın karar verdiği bir adamdan bahsediyoruz. Ya da bir sokak köpeğinin peşine takılıyor. Bir kadına aşık olduğunu fark etmesi bile sanki bir aydınlanma değil, "Herkes aşık oluyor, sanırım sıra bende" diyen bir çocuğun şaşkınlığı gibi. Onun bu "ezikliği", aslında Unamuno’nun bize kurduğu bir tuzak: Bir insan, kendi iradesini bir kenara bıraktığında sadece bir gölgeye dönüşür. Augusto da kitabın büyük bir kısmında sadece o sisin içindeki bir gölge. Rüzgar essin o sis dağılsın diye çok dua ettim ara ara:)
Eugenia: Bir kaçış mı(sıkıştırılmış hayatından), bir kurgu mu?
Augusto’nun Eugenia’ya duyduğu o hastalıklı saplantı, aslında kadına olan aşkından değil; kendi boşluğunu( hayatta annesi tarafından hep geride tutulmuş) doldurma çabasından kaynaklanıyor. Duyguları olduğunu yeni keşfeden birinin o çiğliğiyle, her şeyi eline yüzüne bulaştırıyor. Biz okurken onun bu acizliğine dişlerimizi sıkıyoruz ama o, kendi zihninin yarattığı o sisin içinde kaybolmayı, gerçekle yüzleşmeye tercih ediyor.
Ve o meşhur "Tokat": Yazarla Yüzleşme
Kitabın zirve noktası, o nefret ettiğimiz Augusto’nun, bizzat yazarın (Unamuno’nun) ofisine gidip hesap sorduğu o andır.( Tam dedim tamam oluyor, uyanıyor) İşte orada, o ezikM A X I M U S
Bu kitabı okuyalı uzun yıllar oldu. Benim de kesinlikle okunmasını tavsiye ettiğim eserlerden biridir. Unamuno’nun tabiriyle bu novila*daki (*Unamuno, eleştirmenlerin yapıtlarını roman türüne sokmamalarına aldırmayarak, "Benim yazdığım novella değilse, o zaman 'novila' oluversin." demiştir) olanla umulan arasındaki fark ve gerçekle kurgu arasında dönen çark okurları fazlasıyla şaşırtacak, üslubu ve imgelemiyle yazara hayran bırakacak, Unamuno da bu güzergahta nihai amacına ulaşmış olacaktır: (İncelemeden anladığım kadarıyla size de böyle bir etkisi olmuş.)
“Karıştırmak gerek. Özellikle karıştırmak, her şeyi karıştırmak. Uykuyu uyanıklıkla, düşü gerçekle, özgünü sahteyle karıştırmak; bütün her şeyi tek bir SİSte karıştırmak.”
Ayrıca, Unamuno’nun bu novilasındaki kurgusunun içine ustaca monte edilmiş mündemiçsel ve varoluşa dair sorgulatıcı etkisi olan derin ve çetrefilli mevzularla siyasi içerikli göndermeler, “Bütün soylu hikâyeler, görünen içerikle gizli içeriğin toplamından oluşur.” ifadesinin ne kadar doğru olduğunu gösterir niteliktedir.
Sis’in 2006 yılında çekilmiş, Meksika yapımı bir filmi de var:
youtube.com/watch?v=v01y3Mz...
Yine, 2006 yapımı “Stranger Than Fiction”da Sis’teki gibi bir kurgu karakter ile yazarı arasında buna benzer paralellikte bir hikâye senaryolaştırılıp beyazperdeye aktarılmıştı:
filmmakinesi.to/film/lutfen-ben...
Ve en sevdiğiniz şair ve şiir hangisi? ☺️
M A X I M U S isimli okura yanıt verildi
M A X I M U S
N❁ Kesinlikle, öyle...Ve en sevdiğiniz şair ve şiir hangisi? ☺️
M A X I M U S
Eskiden en bilindik bazı şiirlerin mısralarından şuna benzer çıkarımlar yapardım:
“Ben seni hiç sevmedim ki,
Ben senin beni sevebilme ihtimalini sevdim,
Ben sana mecburum derken,
Aslında sensizliğe değil,
Yalnızlığa bir türlü alışamadığımı fark ettim.”
Bu arada, ne zaman okusam bende hep aynı etkiyi uyandıran şiir Necip Fazıl'dan;
"Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya;
Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya!"dır.
Çok teşekkür ediyorum M A X I M U S . Çekilişte kazandığım 10 kitap elime ulaştı 😊.
M A X I M U S . Çekilişte kazandığım 10 kitap elime ulaştı 😊.M A X I M U S
Rica ederim. Keyifli okumalar :)