Azad
@mazadcan
“En çok da yağmur yağdığında seviyorum bu şehri. Herkesin yüzü ıslak, başı öne eğik. Sanki herkes suçunu kabullenmiş gibi.”
Konuşacak konu bulmakta sıkıntı çektiklerinde, arkadaşlarının sırlarını ifşa etmeyen çok az kişi vardır.
Kişi, öfkesiyle değil, gülmesiyle öldürür. Haydi, öldürelim ruhun ağırlığını!
Yaşıyorum çünkü ne dağlar gülmeyi ne solucanlar şark söylemeyi biliyor.
Kimilerinin hâlâ hakikati aramaya uğraşması beni yalnızca şaşırtıyor. Öyle bir şeyin var olmadığını hâlâ anlamadılar mı?