Bazı insanlar seni kaybetmez,
seni zaten hiç tutmamıştır.
Geç fark etmek acıtır ama
yanlış yerde kalmaktan iyidir.
Duygular güçlüdür. İnsanı harekete geçirir, bağ kurdurur, empatiyi mümkün kılar. Ama yön verilmediğinde pusula olmaktan çıkar, savrulmaya dönüşür.
Sadece hisle hareket eden bir zihin, o an ne yoğun geliyorsa onun peşine takılır. O yüzden aynı kişi bir gün çok yakın, ertesi gün çok uzak olabilir.
Duygulara yer vermek olgunluktur. Ama onları tek rehber yapmak kırılganlıktır. Çünkü yoğun duygular kolayca yönlendirilebilir. Suçluluk, korku, öfke… Hepsi dışarıdan tetiklenebilir.
İyileşme, kaygısız veya duygusal olarak hissiz olmak değildir. Duygularımızın bizim değerimizi belirlediğini varsaymadan, buna izin vermeden derinlemesine hissetmeyi öğrenmektir. İyileşme bize duyguların tanımlamalar değil, sinyaller olduğunu öğretir. Duygularımız dalgalansa bile değerimiz sabit kalır. Gerçek iyileşme budur: kendimizi kaybetmeden, her şeyi üstlenmeden empatik kalabilmek, pek çok şeyi hissedebilmek; ama bunun değerimizi elimizden almasına izin vermemek ve başkasının gücüyle de, yüküyle de sürüklenmemek…
Bazı kapılar kapanmaz,
sen içinde kalmaya alıştığın için çıkmazsın.
Cesaret bazen yeni bir yere girmek değil,
artık orada durmamaktır.