Geçmişinizde mutlaka, tanıştığınız halde “olmaz” dediğiniz, aslında size iyi gelebilecek ama kafanızdaki idealizasyona uymadığı için reddettiğiniz insanlar olmuştur.
Belki çocukluktan taşıdığınız uyum bozucu şemalar, belki bağlanma problemleriniz,
belki de “tamlık illüzyonu” dediğimiz,
hep daha iyisi var sanrısı…
Nice sebeple, aslında sizinle sağlıklı ve mutlu bir ilişki kurabilecek birini kendi zihninizde “uygun” bulmadınız.
Kimi zaman bilişsel çarpıtmalarınız, kimi zaman ilkel savunma mekanizmalarınız,
sizi doğru insandan ve sağlıklı ilişkilerden uzaklaştırarak, yanlış insanlarda “doğruyu” aramaya itti.
Bazen o insanı küçümsediniz,
bazen “benim tarzım değil” dediniz,
bazen de nedenini bile bilmeden mesafe koydunuz.
Oysa belki de gerçek huzur,
tam karşınızdaydı.
Ama siz onu göremediniz; çünkü zihniniz “sürekli eksik bir şey var” diyen eski kayıtların etkisi altındaydı.
Sonra hayat sizi daha zorlu ilişkilerle, daha yoğun travmalarla yüzleştirdi.
O yaşadıklarınız aslında kendi yanlış idealizasyonunuzun size nasıl oyun oynadığını gösterdi.
Zihninizin sizi nasıl manipüle ettiğini,
doğru insanın aslında sandığınız kalıba değil, ihtiyaç duyduğunuz şefkate sığdığını sonradan fark ettiniz.
Ama o fark ediş genellikle acıyla gelir.
Doğru insanları harcayıp, yanlış insanların sağlıksız ilişkilerin
travmalarında boğularak öğreniriz bunu.
Ve bu insanın en trajik kaderidir:
“Doğruyu” ancak yanlışı yaşarken tanımak…
Size aslında hediye olarak bir Mercedes verilmiştir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Artık Kimseyi Tanımak İstemiyoruz”
Bu çağda yeni biriyle tanışmak,
yeni bir sahteyle replikayla tanışmak gibi...
Göz teması yok, kalp teması yok sadece iyi kurgulanmış “ben” hikâyeleri var.
Ve o hikâyelerin hiçbirinde, gerçek bir insan yok.
Güvenli bağlanan ve sevme kapasitesine sahip
öz saygısı olan sağlıklı insanlar bu oyunu çoktan bıraktı.
Çünkü her “merhaba”, bir manipülasyonun önsözüne dönüşmüş durumda.
Artık herkes birbirini tanımıyor; sadece birbirinin içsel boşluğunu doldurmaya çalışıyor.
Birisi birini sevdiği için değil, kendini bir süreliğine unutabildiği için yanında duruyor.
Bu çağda özsaygısı olan birinin yeni biriyle tanışma motivasyonu tamamen bitti.
Bu insanlar ilişkilere değil, artık tamamen bireysel yalnızlığına duygusal yatırım yapıyor.
Çünkü yalnızlık artık daha güvenli bir yer;
kimse seni “yedek” yapamıyor, kimse içini kemirip üstüne “iyi niyet” etiketini yapıştırmıyor.
Yalnızken en azından bir yalanla uğraşmıyorsun.
Birini sevmek, “bende kal” demek yerine
“beni terk etme” korkusunu saklamanın rafine hali oldu. Herkes bağ kurmaktan değil, ansızın
terk edilmekten korkuyor.
Artık kimse yeni biriyle tanışmak istemiyor çünkü:
her yeni tanışma,
yeni bir sınır ihlali, yeni bir test, yeni bir araçsallaştırma, yeni bir tüketim...
Birinin travmasını anlamaya çalışırken adeta
kendi sinir sistemin çöküyor.
Birinin “ben böyleyim” cümlesinin ardında, yılların duygusal istismarı yatıyor.
İnsanlarda uzun zamandır tanımlayamadığımız bir hâl var;
ne tam yas, ne tam öfke, ne de umut.
Sanki ülkece aynı gri tonunda sıkışıp kaldık.
Kimse tam olarak nedenini bilmiyor ama herkes neredeyse aynı cümleyi kuruyor:
“Artık Eskisi gibi hissedemiyorum.”
Bu sadece bireysel bir tükenmişlik değil; toplumsal bir duygulanım biçimi.
Bir tür “kolektif uyuşma”.
Çünkü artık hissetmek bile bir lüks haline geldi. Bir sistem, fark ettirmeden bize “nasıl hissedeceğimizi” öğretti.
Üzülmemiz gereken şeyler sınırlandı, sevinmemiz gerekenler önceden belirlendi.
Böylece öfke yönsüzleşti, yas kişisel bir meseleye dönüştü, toplumsal dayanışma yerini tamamen kayıtsızlığa bıraktı.
Toplumsal düzen artık sadece ekonomik ya da politik araçlarla değil, duyguların yönetimiyle ayakta duruyor.
İnsanlar susmuyor ama hissizleşiyor.
Tepki vermiyor çünkü hiçbir tepkinin işe yaramayacağına ikna edilmiş durumda.
Herkes bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyor ama tarif edemiyor.
Sanki içimizde ortak bir ağrı var,
ama kimse neresinin acıdığını söyleyemiyor.
Oysa bir toplumun yeniden uyanışı,
sadece fikirlerle değil, duygularla olur.
Bir ülke, hissetme yetisini kaybettiğinde,
önce insan sıcaklığını, sonra vicdanını yitirir.
Ve biz şu an, tam da o sınırdayız:
konuşan ama hissetmeyen, yaşayan ama tat almayan bir toplum…
Belki de yeniden başlamak, yeniden hissetmeyi öğrenmekle mümkün olacak.
Daha fazla umuda ihtiyacımız var. Daha fazla merhamete. Daha fazla adalete. Dünyadaki en güzel duygu merhamettir. Merhamet sevgiden güçlüdür. Sevmediğiniz bir kişiye bile merhamet gösterebilirsiniz. Merhamet dünyaya sevgiden de büyük anlam katar.
Ne kadar kitap okuduğun değil, hayatı yorumlama gücündür aslolan. Çok kitap okumakla övünmek, derinlikten yoksunluktur.