Her güne şöyle başlayabiliriz: "Uyanığım, güneşi görüyorum. Güneşe, herkese, her şeye şükranımı sunacağım. Çünkü hâlâ yaşıyorum. Kendim olmak için bir gün daha!"
Bireysel özgürlüğe ulaşmanın son yolu kendimizi ölümün inisiyasyonuna hazırlamaktır. Ölüm meleği bize gerçekten yaşamanın ne olduğunu öğretebilir. Bu yolla her an ölebileceğimizin farkındalığına sahip oluruz; yaşamak için yalnızca içinde bulunduğumuz şu ana sahip olduğumuzu biliriz. Gerçek şu ki, yarın hayatta olup olmayacağımızı bilmiyoruz. Kim biliyor ki? Önümüzde daha uzun yıllar olduğunu düşünüyoruz. Peki var mı?