Muhammed DEMİRCAN
@mdmrcn
n
Dünyayı saran şerrine kan perdesi insin,
Şehvet denilen bahçede her gün bayılan kız!
Ya kaç buradan, bir mezarın altına gir, sin.
Yahut beni sarsan sonu yok kine esirsin,
Ey aşkı sefil, kendisi lakin tapılan kız.
Reklam
“Gönülsüz it, sürüye canavar alıştırır.”
“ Neden insanoğlu mezar toprağını acele örter? Ölümden korkar çünkü! Neden korkar? Korkuludur ölüm!”
“Bu yeri bırakıp gidenlerin birincisi Ertuğrul Bey’imiz değildir! Dertlenme! Ölüm geldi, yiğit gitti; can kalmadı, nam kaldı! Ne mutlu!”
De bakalım, ahiliğin açığı kaçtır?
“Dörttür.”
“Say gelsin!”
“Eli, yüzü, gönlü, sofrası...”
“Kapalısı kaçtır?”
“Üçtür.”
“Say gelsin!”
“Gözü, beli, dili...”
“Gözü kapalılıktan murat nedir?”
“Kimsenin suçunu, ayıbını görmemektir.”
(...)
“Tamam! Ya söz söylemekte kaç edep vardır?”
“Dört edep vardır.”
“Say gelsin!”
“Sert söylemeye ki ağzından tükürük saçmaya... Bir kişiyle söyleşirken başka yere bakmaya... ‘Sen-ben’ demeye, ‘siz-biz’ diye... Elini kolunu sallamaya...”
(...)
“Gelelim, beyler katına varmanın kaç edebi vardır?”
“Beş...”
“Say gelsin!”
“Vakitsiz gitmeye... Büyüklerin hepsine ayrıca selam vere... Uzak otura... Çok söylemeye... Öğüt vermeye...”