Bugün en son 8 - 9 yaşlarındayken pastayla kutladığım doğum günü pastamı üfledim ve sevdiklerimle beraber sağlıklı ve uzun ömür diledim sonra mumu üfledim. Pastayı yerken nice çocuk belki ilk doğum gününü bile kutlayamadan öldürüldü ve hala öldürülüyor diye düşündüm pastayı yemek istemedim. Dünya bana cidden gittikçe dayanılmaz geliyor umarım bir an önce bu katliamlar yok olur, akıl sağlığımı kaybedeceğim yoksa
Kompile mistik ol dedi biri, kimdi, bir ara unuttum kendimi.
Oysa hayattı bu, buradaydı, ben buradaydım, yoktu yeri.
Basitti yaşamak. Yaşarsın ve kemiklerini bırakırsın geri.