“Ama hiçbir zaman benden nefret etmeyeceksiniz,” dedi Jinny, “yaldızlı
sandalyelerle elçilerle dolu bir odada bile olsa benim duygudaşlığımı elde etmek
için odayı geçip bana geleceksiniz, beni her gördüğünüzde. Tam şimdi içeri
girdiğim zaman her şey bir kalıpta kımıltısız kaldı. Garsonlar durdu, yemek
yiyenler çatallarını kaldırdı, tuttu. Olacaklara hazır bir havam vardı. Oturduğum
zaman ellerinizi boyun-bağlarınıza koydunuz, masanın altına sakladınız. Ama
ben hiçbir şey saklamam. Ben hazırım. Her kapı açılışında, ‘Daha!’ diye
bağırıyorum. Ama benim düşlediğim şey bedenlerdir. Bedenimin düşürdüğü
halka dışında hiçbir şey düş-leyemem. Bedenim, karanlık bir yolda bir fener gibi
birbiri ardından cisimleri karanlıktan ışık çemberine çıkararak önüm sıra ilerler.
Sizin gözlerinizi kamaştırırım. Sizi her şeyin bu olduğuna inandırırım.”
Reklam
Kişi, asansör kapısındaki meraklı
duraksamaları gözlemler. Şu yana, bu yana, öteki yana? Sonra, bireysellik
kendini kanıtlıyor. Gittiler. Hepsine bir gereksinme yön veriyor. Bir zamanlar
öylesine bütünleşmiş olan bu güzel insanları, bir yerde buluşmak için verilen bir
sözü tutma, bir şapka satın alma gibi acınası bir olay parçalıyor. Bana gelince,
hiçbir amacım yok benim. Hiçbir tutkum yok benim. Bırakacağım, genel itici
güç taşısın beni.
Bir adam geçiyor. Öyleyse değişme hastalığına karşı bağışıklık
kazanmış bir yeryüzü var. Ama ben yangının kıyısında, kızgın soluktan
kavrulmuş, parmak uçlarımda dururken kapının açılacağından, kaplanın
sıçrayacağından hâlâ korkarken bir tek tümce bile kurmama yetecek denli
yatışmış değilim.
“Arkalarından yavaşça yürüyeceğim,” dedi Rhoda, “sanki tanıdık birini
görmüşüm gibi. Ama kimseyi tanımıyorum. Perdeyi çekeceğim, aya bakacağım.
Unutuluşun esintileri kışkırtılmışlığımı yatıştıracak. Kapı açılıyor, kaplan
sıçrıyor. Kapı açılıyor, korku doluyor içeri, korku üzerine korku, peşime düşmüş
benim. Bırak da gizlice bir köşeye ayırdığım hâzinelerime konuk gideyim.
"Byron okumaktaydın. Senin kendi kişiliğini kanıtlar görünen bölümleri
çizmekteydin. Alaycı, ama yine de tutkulu bir yaradılışı anlatıyor görünen bütün tümcelerin altında çizgiler görüyorum; kendini katı cama çarpan pervanenin evecenliğini. Kaleminle şurayı çizerken düşündün: ‘Ben de paltomu böyle
fırlatıp atarım. Ben de yazgıya böyle kafa tutarım.’ Ama Byron hiçbir zaman
senin gibi çay yapmadı -kapağı kapadığında çayları çevreye dökecek denli
demliği doldurarak. Kahverengi bir havuzcuk var masanın üzerinde, kitaplarının, kâğıtlarının arasından akıyor. Şimdi onu mendilinle beceriksizce siliyorsun. Yine bumburuşuk tıkıştırıyorsun cebine. Byron değil bu, sensin; bu, öylesine özden sensin ki yirmi yıl sonra bile ikimiz de ünlü, gut hastalığına tutulmuş, çekilmez olduğumuz zaman seni bu görünüşünle düşüneceğim ve ölürsen ağlayacağım
senin için.
...
Reklam