Barış sevdalısı İsrailli libareller, Filistinlilerle yaşadıkları çatışmayı tarafsız "simetrik" terimlerle dile getirip her iki tarafla da barışı reddeden aşırılık taraftarları olduğunu kabul ettiklerinde basit bir soru sormak gerekir: Doğrudan siyasi-askeri düzeyde hiçbir şey olmadığı zaman (yani hiçbir
saldırı, müzakere ve çatışma olmadığı zaman) Ortadoğu'da neler
yaşanmaktadır? Yavaş ve aralıksız bir süreç içinde olup bitenler
şunlardır:
İsrailliler Batı Şeria'daki Filistinlilerin ellerinden topraklarını almakta, Filistin ekonomisinin gelişmesini giderek engellemekte, topraklarını terk etmeleri için Filistinli çiftçilere baskı uygulamakta (ekinlerin yakılması, dinsel inançlara saygısızlık ve hatta bazı insanların öldürülmesi) ve bütün bunlar Kafkavari bir yasal düzenleme ağıyla desteklenmektedir. Saree Makdisi Palestine İnside
Out: An Everyday Occupation (Altüst Olmuş Bir Filistin: Gündelik
İşgal) adlı kitabında İsrail'in Batı Şeria’yı işgalinin, en nihayetinde
ordu eliyle gerçekleştirilse de temel aygıtları başvuru formları, tapu senetleri, ikametgâh ilmühaberleri ve diğer türden ruhsatlar olan
bir "bürokrasi yoluyla işgal" olduğunu anlatır.
Reklam
Polisin varlığım, polis denetimini toplum için kabul
edilir kılan şey suç işleme eğilimi olan kişiden duyulan korku değilse nedir? Olağanüstü büyük bir kazançtan söz ediyorsunuz. Pek yakın dönemde ortaya çıkan, bunca rahatsız edici bu polis kurumu
ancak bu sayede aklanabilir
Zenginlik akışının hızlanması, giderek büyüyen dolaşım kapasiteleri, para biriktirmenin terk edilmesi, borçlanma uygulaması, toprak mülklerinin servet içindeki payının azalması; tüm bunların sonucunda hırsızlık insanlara dolandırıcılık ya da vergi kaçakçılığı kadar utanç verici gelmemektedir.
Çünkü sanayi toplumu zenginliğin doğrudan doğruya ona sahip olanların değil, onu işleterek kâr elde etmeyi sağlayanların elinde olmasını gerektirir. Bu zenginlik nasıl
korunur? Elbette, katı bir ahlakla: On dokuzuncu yüzyıl toplumu
üzerine tepeden düşmüş olan bu korkunç ahlaklılık cüppesi buradan kaynaklanır.
Hapishanenin suçluları namuslu insanlar haline getirmek bir yana
yeni suçlular üretmeye yaradığı ya da suçluyu daha fazla suça sapladığı daha 1820’de saptanır. İktidar mekanizmasının hep yaptığı şey olan, sakıncalılığın stratejik kullanımı o dönemde görüldü. Hapishane suça eğilimli insanlar üretir; ama bu kişiler sonuçta iktisadi alanda olduğu kadar siyasal alanda da gereklidir.
Reklam