Çünkü, insanlık suçu odur; samimi olmamak içi dışı bir olmamak, riyakâr olmak, münafık olmak. Odur problem. Yoksa insan hata eder, hatadan sonra toparlar, kendine gelir, pişman olur ve bu insanlıktır. Hata insana pek yakışır. Hatasızlık aranmıyor.
Hayat pişmanlıklarla yaşanmazdı. Büyükannesinin defterlerinde gördüğü tek şey, Piraye Aksal'ın asla keşke dememiş olmasıydı. Hayatın ona getirdiği her anı yaşamış ve ondan bir ders çıkarmıştı. Pişmanlıklar insanı karamsarlığa sürüklemekten başka bir işe yaramıyordu.