Mehtap
@mehtapogretmen
70 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Irvın Yalom'un yine beni kendisine hayran bıraktıran bir eseri. Nietzche ve onun yüzyıllık tespitleri bana kendimi, hayatı sorgulattı. Kendi yazgımızı seçip, yazgımızı severek var olabileceğimizi öğretti. Tam bitti dediğim yerde yeniden başladı eser. Kesinlikle okumanızı tavsiye ederim. Her okurun o şaşkınlığı, heyecanı yaşamasını isterim. Özümsemesi çok uzun sürecek bir kitaptı. Her bir sayfasına bıraktığım minik yıldızlarda buldum kendimi. Dönüp dönüp bakacağım, kendimi kaybettikçe sayfalarında yeniden bulacağım başucu kitabım oldu.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnceleme yazmayı borç bilirim bu esere. Film izler gibi okudum. Her bir anı gözümde canlandı. Geçmişe gittim, anılara gittim, geleceği düşündüm. Binbir duyguyu bir arada yaşadım. Aslında soluksuz okunacak bir eseri uzun bir sürede okudum, fakat elime aldığım her an geçen her bir sayfa zihnimde bekliyordu beni. Sonlara doğru öyle bir yerde aydınlanma yaşadı ki Nevzat onunla birlikte durdum düşündüm ve "Hayır" dedim. Böyle olmamalıydı sonu. Ve işte öyle bir an vardı kii gözyaşlarıma hakim olamadım.
Duygularımın yanısıra gezdiğim yerleri aslında hakkını vermeden, geçmişini öğrenmeden geçtiğimi farkettim. İstanbul'u, tarihimizi araştırmaya daha çok sevk etti eser. Komiser Nevzat ve ekibini nefesinizi tutarak okuyacaksınız. Kesinlikle 10 puanlık, her kitaplıkta olması gereken bir kitap.
Bir kez daha beni derinden etkilemeyi başardı Aytmatov. Her eseriyle tüylerimi diken diken etmeyi başarıyor.
Eserin ismi bile her insana kendi öğretmenini, okuduğu ilk yılları hatırlatmaya yetiyor. Kimi bu konuda çok şanslı kimi şanssız. Bu hikayede bir kez daha anladım ki öğretmen olunmaz, öğretmen doğulur. Merhamet, inanç, istikrar, sevgi, ilgi varsa bir öğretmende minicik bir çocuğun yüreğine dokunabildiyse kurtardı bir hayatı daha demektir. Denize atılan her bir deniz yıldızı misali... Düyşen de yılmadan usanmadan sürdürdü hayalini. Bir okul kurdu karanlıklar içinde kalmış bir köye. Bir ışık yaktı bu karanlıklara hapsolmuş yavrucaklara. Altınay.. O da öğretmeni sayesinde kaçtı o karanlıktan. Kaçtı da unutmadı ilk öğretmenini hiçbir zaman. İçindekileri yazarak anlattı sonunda. Ögretmenine vefasını belki bu şekilde göstermek istedi. Hikayesi öyle sardı sarmaladı ki beni o iki kavak ağacı altından oturup izledim sanki onları.
Bir solukta bitti. Öfke, hüzün, korku bıraktı geriye. Eserde toplumun insana neler yaptırabileceği gözler önüne serilmiş... Töre uğruna hayatı kararan bir çocuk Hasan. Bağda bahçede oyun oynayacakken içine düştüğü elim durum onu hissiz, ruhsuz, dünyadan, insanlardan uzak bir hale getiriyor. Ahh cehalet ahh. Ne geldiyse başımıza bundan gelmiyor mu zaten? O kadar yaşamdan ki nefesinizi tutarak okuyorsunuz.
Nora Seed tamda içimizden biri. Pişmanlıkları olan, sürekli o pişmanlıkları düşünerek geleceğe ket vuran, içinde bulunduğu anı kaçıran biri. Kitabı okurken Nora ile birlikte sizler de yolculuk yapıyorsunuz. Kendinizden defalarca uzaklaşıp, farklı kişiliklere bürünüp, farklı hayatlar deneyimleyip yine kendinize varıyorsunuz yolun sonunda. Evet belki birçok şey olmak istiyor, birçok seçimimizi belki onlarca kez düşünerek kendimizi cezalandırıyoruz bi nevi. Ama bu sonu gelmeyen düşünce çıkmazından küllerimizden doğarak nasıl çıkabiliriz bunu anlatıyor Nora. Eksiğiyle fazlasıyla ben sevdim Nora'yı tavsiye ederim tüm okurlara
