Kahrolsun insanları kuruntu ile, vehimle berbat eden gece... Yaşasın Güneş... Güneş aydınlığında öyle bir hassa( özellik ) var ki sade dünya degil insanin beyninin içi de aydinlaniyor.
Bakınız, dedi, bu çizgi bir timsalidir.
Aramizda pek az
mesafe var. Birbirimize bakiyoruz, ben söylüyorum, siz dinliyorsunuz... Fakat bu çizgi bizi ayırıyor ... Siz bana en uzak yildizlardan daha uzaksiniz... iste hakiki yalnızlık budur.
Her sevginin başlangıcı ve süreci, o sevginin bitişinin getireceği boşluk ve yalnızlık ile dolu. Belirsizlikler arasında belirlemeye çalıştığımız yaşam gibi...