Çocukken sahip olduğum bir düşüncenin yetişkinlik hayatımda hiç değişmemiş olması hayli saçma olur, ne kadar sözünün eri bir yiğit olduğumdan ziyade, meseleler üzerine hiç düşünmediğim için zihinsel anlamda gelişmemiş bir ahmak olduğumu gösterirdi.
İçimizde şeytan yok... İçimizde aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey, hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var... Hiçbir şey üzerinde düşünmeye, hatta bir parçacık durmaya alışmayan gevşek beyinlerimizle, kullanmaya lüzum görmeyerek nihayet zamanla kaybettiğimiz biçare irademizle hayatta düzensiz bir sandal gibi dört tarafa savruluyor ve devrildiğimiz zaman kabahati meçhul kuvvetlerde, insan iradesinin üstündeki tesirlerde arıyoruz.