melike

Mutluluk kısa sürer, tıpkı o bahar açıp solan nergisler ve fulyalar gibi. Hüzün, her şeyi boğan ve babamın onlardan kurtuluş yok dediği inatçı otlar gibi uzun süre kalır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var olduğumuz söylenebilir mi?
Her şeyin ötesinde, babam her yeri bir bahçeye , her evi bir yuvaya dönüştürmeyi başarırdı. Bu özel bir beceridir. Bir zamanlar taşındığımız her kiralık ev-nedense sık sık taşınırdık-bir şekilde yuvamız olurdu. Şimdi her şeyin ötesinde, kendimi bir de yuvasız kalmış hissediyorum.
Ne olurdu kokunun da fotoğrafı olsaydı Sesin fotoğrafı.. Boşluğun fotoğrafı.. Parmak uçlarındaki karıncanın Ruhtaki üşümenin... Ölüm kimseyi bu kadar yalnız bırakmazdı.
İncinme değil bu Öfke değil Ah! değil. Ötesi... çok ötesi. Tam bir yürek çöküntüsü Ruhun taşa dönmesi Aklın büyük yalnızlığı. İnsana olan inancını yitirme!