Bir kereliğine, bir an için bu duyguyu tatmak… Hiçbir şeye böyle bakmadım. Hiçbir şeyi incelemeye zamanım olmadı. Her şey gelip geçecek ve ben hiçbir şeyi anlamayacağım…Bir elmanın nasıl büyüdüğünü bile.
Bana öyle geliyor ki, insanlık hatırlayamadığım bir kör dövüşünden gelip öngöremediği ve anlayamadığı bir geleceğe doğru gidiyor. İnsan… Biri hariç, karşılaştığı her engeli, her düşmanı yendi. Kendini yenemedi. Nasıl nefret etmesin kendinden.
Alışılmış ne varsa, gitgide daha sağlamlaşan bir örümcek ağı örer etrafımıza; çok geçmeden de iplerin kalın sicimlere dönüştüğünü ve ortada da, kendini buraya tutsak etmiş ve kendi kanını emmesi gereken örümcek olarak kendimizin durduğunu fark ederiz.