Melike Gözey
@melikely
“Bize ışığı getireceğinize inandırmıştınız.
Oysa sizin niyetiniz bizi de kendi karanlığınıza çekmekti.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Ama biz güneşin ve ışığın özgür çocukları, büyük ruha sadık kalmalı, böyle taşlarla onun kalbini kırmamalıyız. Yalnız yolunu şaşırmış, hastalıklı ve Tanrı’nın elini elinde hissetmeyen insanlar bu taştan yarıklar arasında güneşten, ışıktan ve yelden yoksun kalarak mutlu olabilirler. Papalagi’nin sözde mutluluğu kendisinin olsun. Ama bizim güneşli kıyılarımıza taş kutularından dikmeye kalkıştığında hepsini başına yıkmalıyız. Mutluluğumuzu taştan kutular, gürültü duman ve yarıklarla yok etmeye çalıştığında karşısına dikilmeliyiz.”
Böyle olmak zorunda mıydı: İnsanı mutlu kılan şey, aynı zamanda felaketinin de kaynağı mı olmalıydı? Canlı doğanın içerisinde yüreğimi saran o yoğun sıcak duygular, beni zamanında sonsuz bir hazla sarıp etrafımdaki dünyayı adeta cennete çeviren bu duygular şimdi peşimi bırakmayıp beni her adımda takip eden zalim bir ruha dönüştü.
Çekip gittiğim için ne kadar mutluyum. Sevgili dostum, insan yüreği nasıl bir şey? Öylesine sevdiğim, ayrılamadığım seni terk edip bundan mutluluk duymak! Biliyorum, beni bundan dolayı bağışlayacaksın.
"Ah Tanrım, geceyi bizim için mi böylesine derin, böylesine güzel yarattın? Benim için mi? Hava ılık ve açık penceremden içeriye ay ışığı doluyor ve göklerin engin sessizliğini dinliyorum. Ah, bütün yaratılıştan sözcüklerle ifade edilemeyen bir coşkuda yiten kalbimi taşıyan belirsiz bir tapınma yükseliyor. Artık sadece çılgınca dua edebiliyorum. Sevgide bir sınırlama söz konusuysa bu senden değil Tanrım, insanlardan kaynaklanıyor. Sevgim insanların gözünde utanç vericiyken, senin gözünde kutsal olduğunu söyle bana."
