Bunu düşünürken, bu akşam, kalbim ve midem paramparça, sonunda kendi kendime hayatın belki de bu olduğunu söylüyorum. Fazlasıyla umutsuzluk. Ama aynı zamanda, güzel bir iki an. Zamanın aynı olmadığı. Sanki müzik notaları zaman içinde bir tür parantez açıyor. Bir erteleme. Buradaki başka yer. Asla‘daki her zaman.
Evet, bu işte! Asla’daki her zaman.
Bir yaşamın değerine nasıl karar verilir? Önemli olan, dedi bana bir gün Paloma, ölmek değil, ölürken ne yapıldığı. Ölürken ben ne yapıyordum, diye kendime soruyorum. Kalbimin sıcaklığında cevabım çoktan hazır.
Ne yapıyordum?
Bir başkasıyla karşılaşmış ve sevmeye hazırlanmıştım.