Melisa Kezer
@melisakezer
insanım
YÜREKLİEdebiyat
çok yakınında,
teni teninde,
nefesinin sıcaklığı dudaklarında kadının
ama sevgisiz
ama aşksız;
uzaklardasın,
çok uzağımda,
dokunamıyorum sana
içemiyorum gözlerinden
ama öyle aşk ki
göğe verdiğin nefesi çekiyorum burnuma, gözlerinin değdiği yıldız değiyor gözlerime,
sana dokunan rüzgâr dokunuyor tenime..
ve öyle aşk ki
yaşamasan da sevebilirim
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
SenEdebiyat
birgün bir şiirle dönerim sana.
içinde sen olduğun kalple yazdığım
dudaklarımdan dökülen kelimelerde
dudaklarının ıslaklığı
ellerime değen mürekkepte
avuçlarının teri
bana küskün sana kullanamadığım her bir kelime
sana şiir olmak isteyen her bir harf
en çok gözlerimi kıskanıyorlardı
sana değiyor diye geceleri
intiharın eşiğinden dönen ellerim
sana dokunamıyor diye
teselli eden kalbim
mutsuz gündüzlerim oldu
içinde sen yoksun diye
güneşe öfkeli gözlerim
ay'ın doğuşuyla gülümseyen
yaşamak değil buFelsefe
ölmek için yeterince yaşadın mı? bir çiçeği kokladın mı mesela, bir çocuğun ellerinden öpüp gözlerine baktın mı, hiç ıslandın mı yağmurun altında, içine çektin mi yağmur sonrası toprak kokusunu, gökkuşağına değdi mi hiç gözlerin, sen hiç aşık oldun mu, kendini unutup sevdin mi birini, hiç ağladın mı çok gülmekten, denizi gördün mü, balıklar nefes alıyor biliyor musun?.. dünya üzerinde geçirdiğin zaman kimin umurunda, aldığın nefesin sayısı kimin umurunda, mutlu musun kimin umurunda? eğer sen her nefes alışında mutlu değilsen, yarın uyanmak için değil de kahvaltı etmek için açmadıysan gözlerini, birini öptüğünde kalbin ile miden yer değiştirmediyse ne önemi var yılların, ne önemi var yaşının? yaşamış olmak için değil yaşamış olmak için bu evrendesin... zaten öleceksin ama her ölen de yaşamış olmuyor be arkadaşım! yaşamış oluyor sadece, yaşamak denirse adına... ayakları yere değiyor, gözleri göğe bakıyor, ölüyor hiç yaşamamış ama ölüyor. hayat ne acımasız, azrail ne acımasız, tanrı ne acımasız. ölmek için yaşamak gerekiyor ama her ölen yaşamıyor ki bu dünyada, seksen ikisinde ölüyor ahmet dede seksen iki yıl yaşamıyor ki. bir güne yirmi dört saat, bir haftaya yedi gün, bir aya otuz gün, bir yıla üç yüz altmış beş gün demek ne kadar doğru? nefes almak mı yaşamak gerçekten? hayır, mutlu olmaktır yaşamak.
kendisizizFelsefe
nasıl olsa nefes alıyoruz nasıl olsa yaşıyoruz diye kandırıyoruz ya hani kendimizi öyle acınacak haldeyiz ki kimsesiz, tek başına, sevgisiz, öylece yaşıyoruz. bir sonraki gün sadece isim değişitiriyor yaşamımızda.. halbuki değişen bir şey yok önceki neyse aynısı, sonraki gün de aynısı olacak bir önceki günün.. böyle böyle ağaçlar dökecek yapraklarını, böyle böyle beyaza bürünecek ayağımızın değdiği toprak.. takvimleri koparan ellerimiz, bir sonraki güne uyuyan gözlerimiz hep en büyük düşmanımız kendimizin. biz yaşamıyoruz aslında; evet nefes alıyoruz, evet kar yağdıkça üşüyoruz, evet ay belirdikçe gökte uykuya veriyoruz kendimizi ama toprağın altındakiyle tek farkımız toprağın üzerinde olmamız.. sadece ruhumuz da değil kendine acı çektiren; aklımızın düşünmek zorunda olması, yüreğimizin hissetmek zorunda olması, hiç istemediği halde sohbete dahil olan ağzımız bütün bunlar üzgün önce, bütün bunlar acı çekiyor önce..
İnsanİlişkiler
bu hayatta hiç kimse hiç kimsenin bir şeyi değil aslında; herkes yalnız, herkes kimsesiz, herkes tek başına.. öylesine, yok yere, kimse bir şey yapmıyor kimseye, hep bir çıkar hep bir beklenti söz konusu. bir annenin yahut bir babanın dünyaya getirdiği çocuk bile bir görev için doğmuştur; yalnız kalmasın diye kadın ve adam, bir adamın bir kadını sevmesi bile bir beklenti içindir; toplum baskısı yüzünden evlenen kadın ve adam, bir kişinin arkadaş edinmesinde bile bir beklenti vardır; sohbetine eşlik etmesi için arkadaşın, ki değil midir tanrının yaratması insanları sınamak için.. bugün kimse kendini düşünmeden tek bir adım atmıyorken nasıl olur da ben herkes için varım diyebilir ki? insanın yüreğinden aklına sadece kendi için yaşamak var, sadece kendini mutlu etmek için yaşamak var.. karşılık beklemeden yaptığı iyilik de bile kendini mutlu etme, vicdanını rahat etme vardır kişinin aklında. hem değil midir bir insanın ilişki içine girdiği her bir kişiyi seçerken ilk düşüncesinin ben mutlu olur muyum olması? insan bu işte!