"Hastalığım, beni ölüm gerçeğiyle yüz yüze getirdi. Bir süre, beni genç yaşımda öldürecek bir hastalığım olduğuna inandım. Ölümün sizi tehdit etmesi gibi bir durum büyük bir lütuf: Hiç durmaksızın yazdım durdum, çünkü yazmam gerekenleri bitiremeden öleceğimi sanıyordum. Felaketle sonlandığında o eser daha büyük olmaz mı? Ölümün ağzımdaki tadı bana hem bir yön çizdi hem de cesaret verdi. En önemlisi bana kendim olma cesaretini verdi. Ben bir profesör müyüm? Filolog muyum? Filozof muyum? Kimin umurunda?"
İncelenmekten alınan keyif o kadar büyük olurdu ki Breuer yaşlanma, sevdiklerini kaybetme ve dostlarından uzun yaşamanın asıl acı yanının sizi inceleyen gözlerin bulunmaması olduğuna inanırdı; hiç kimsenin dikkat etmediği bir yaşamdan duyulan dehşet...
"Aferin Kylie," bazen tek istediğim buydu. Ama insanlar böyledir, başarılarınızı ve ne kadar iyi ne kadar sorunsuz biri olduğunuzu takdir etmedikleri gibi en ufak bir tökezlemede dünyayı ateşe vermişsiniz gibi dönüp bakarlar. Alkışlamak için kaldırmadıkları elleri, omuzlarınızdan itmek ve yuhalamak için hep havadadır. Onlar için hayatı o kadar kolaylaştırırsınız ki sizin ne kadar zorlandığınızı anlamazlar.
Acı çekmeyi seviyorsun çünkü büyürken elinden tutan tek duygu. Sevgi inançsızlığı esasında, dünya üzerinde seni sevmesi gereken ilk kişi bunu beceremediğinde sen kimseyi sevemezsin.