Melissa Ayan
@melissaertad
MSc Solar Engineer
İstanbul
İstanbul, 5 Nisan
923 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
R.F. Kuang’ın Sarı Yüz adlı romanı, günümüz yayıncılık dünyasında çok katmanlı bir tartışmayı merkezine alarak yalnızca etik ihlaller, kültürel temellük (appropriation) ve beyaz ayrıcalığı gibi konulara değinmekle kalmıyor, aynı zamanda kişisel başarısızlıkların gölgesinde büyüyen kıskançlığın nasıl yıkıcı bir hal alabileceğini psikolojik açıdan da çarpıcı biçimde ortaya koyuyor.
Athena Liu: Sessiz Gücün Temsilcisi
Romanın sessiz ama etkili figürü Athena Liu, yalnızca yazarlık kariyerindeki başarısıyla değil, arkadaşlık ilişkilerindeki kapsayıcı tavrıyla da dikkat çeken bir karakter. Üstelik bu başarıyı kibirle değil, istikrarlı üretkenlik ve disiplinle elde etmiş. June Hayward ile arasındaki ilişkiye baktığımızda, onların bağını başlatan ve sürdürenin çoğunlukla Athena olduğunu görüyoruz. Özellikle üniversite sonrası nadiren görüştükleri dönemlerde dahi görüşme tekliflerinin çoğu Athena’dan gelir. Yani daha başarılı olan taraf, daha kapsayıcı ve çaba gösteren kişi konumundadır. Bu durum, Athena’nın karakterinin olgunluğunu ve arkadaşlık anlayışını da ortaya koyuyor.
June ise bu arkadaşlığı bir tür rekabet zemininde konumlandırmakta, kendi yetersizlik hissini Athena’nın varlığına yansıtmaktadır. Özellikle edebiyat dünyasında kendi yerini bulmakta zorlanan, yayıncılar tarafından ilgi görmeyen bir yazar adayı olarak Athena’nın ölümünü bir kırılma noktası değil, bir “fırsat” olarak algılaması, karakterin ahlaki zeminini hızla kaybettiğini gösterir.
Psikolojik Portre: Aşağılık Kompleksi ve Rasyonelleştirme Mekanizması
June’un Athena’nın tamamladığı el yazmasını sahiplenmesi ve onu kendi eseri gibi yayımlaması, yalnızca fikri mülkiyet hırsızlığı değil, aynı zamanda bir kimlik çalımıdır. June, Athena’nın yalnızca kalemini değil, etnik kökenini, yaşanmışlıklarını ve
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Analizler okumayı en çok sevdiğim şeylerden. Freud'un teorilerinden bazıları oldukça absürt ama insanlığın hem uyku hem de uyanıklık durumları hakkında öğrenilecek gerçekten çok şey var. Freud olası her rüyayı o kadar çok açıdan analiz ediyor ki, insanın aklını karıştırıyor. Ama sürekli hayalperest biri olduğum için onun teorileri benim için oldukça ilgi çekiciydi.
Freud, Aristoteles'ten bu yana geçmişte rüyaların nasıl yorumlandığını hızlı bir şekilde gözden geçirerek başlıyor. Aristoteles, başlamak için iyi bir yer çünkü o günden bu yana çözümlenmemiş şeyler hakkında rüya gördüğümüzü söylüyor ve bu, Freud'un da rüya teorisine dahil ettiği temel bir fikir.
Temel olarak Freud, rüyaların gün içinde olup bitenleri işlememize yardımcı olmada önemli bir rol oynadığını düşünüyor. Ama rüyalar saklanmayı seven gerçeklerdir. Anlamları, çoğu zaman eğlenceli bir şekilde uygun olan dikkat çekici imalar ve görüntülerle kendini kapsıyor, ancak bazen sanki rüyalarımızın gerçek anlamını kendimizden bile saklamaya kararlıymışız gibi.
Kitap aynı zamanda Freudcu psikolojinin temel ilkelerinden biri olan bilinçdışı zihnin rolünü de vurguluyor.
Aşağılık duygusuna ve bunun sonucunda bireyi toplum içinde yönlendiren yaşam tarzına odaklanan Bireysel Psikoloji konusunun oldukça güzel bir keşfi. Bu konu, bireysel yaşamın üç farklı alanına uygulanır: toplumsal ilişkiler, mesleki arayışlar ve cinsel/romantik dinamikler.
Adler'in bazı teorileri güncelliğini yitirmiş ve modern psikoloji tarafından göz ardı edilmiş olsa da, bireyin sosyal gelişimi konusunda çağının ilerisindeydi. Fikirlerini okuması ve anlaması kolay, bu da kitabı ortalama bir okuyucu için okunabilir kılıyor.
Adler katı bir pragmatisttir. Ancak pragmatizmi, kapsamı bakımından mütevazıdır. Ve dili empati ile vurgulanmıştır. Adler, acı çeken bireylerin topluluk katına geri getirilmesini ve "hayatın faydalı tarafında" yaşamaya teşvik edilmesini istiyor. Terimlerinin çoğunu tanımlamaya açık bırakıyor. Freud ya da Jung'un uğultularından eser yok. Adler daha çok Schiller akımından. Bu anlamda biraz muhafazakar. Kesinlikle diyalektik anlamda devrimci değil, ama belki de uzun vadeli değişim üretme konusunda daha yetenekli olduğunu söyleyebilirim.
Hayatımızın aldığı yönler genellikle çevremizdekiler tarafından, özellikle de aşktan yapılan eylemlerle şekillenir. Normal İnsanlar, sınıfsal ayrımların ve toplumsal baskıların olduğu sıkıntılı bir dünyada iki kişinin kendi içlerinde dönüşmesi sırasında genç bir aşkın adımlarının dokunaklı bir anlatımı.
Kitap, Connell ve Marriane'in lisede gizli aşıklar olarak ilk günlerinden Dublin'deki Trinity College'da çalkantılı arkadaşlıkları ile başlıyor. Normal İnsanlar, kapitalizmin güç dinamiklerini detaylandırmak için seksin bir araç olarak zekice kullanıldığı sınıfın sosyal meselelerini ele alma konusunda oldukça iyiydi. Marianne'in kendi cinselliğindeki özerkliğini hiçe sayan ve bu tercihin "zarar görmüş" olmanın alameti farikası olduğunu varsayan boyun eğmeyi tercih etmesiyle ilgili birkaç sorunlu an olsa da, Rooney modern aşkı çok doğru bir şekilde tarif etmeyi başarıyor.
Kitapta giderek daha fazla birbirine bağlı hale gelen bir dünyada başkalarını etkilemeye ve onlar için performans sergilemeye yönelik sürekli ihtiyacımıza dair açık bir eleştiri var. Marianne ve Connell'in başına gelen trajedinin çoğuna diğer insanlar, akran baskısı ve sosyal beklentiler neden olur. Birinin, başkalarının gözünde nasıl göründüğünü çözemediği için en çok sevdiği kişiden vazgeçmeyi düşünmesi gerçekten üzücü.
Bu oyun benim yeni favorim oldu diyebilirim.
Herkes bu oyundan biraz nefret ediyor çünkü Shakespeare'in "en iyi" eserlerinden birine kötü davrandığını düşünüyorlar (evet, burada Falstaff'ten bahsediyorum) ama bu konu benim pek umurumda değil. Hikaye, Shakespeare'in en sevdiği karakterlerden biri olan Falstaff'ın etrafında dönüyor.
Windsor'un Şen Kadınları, kraliyet ve yönetici sınıflarının aksine orta sınıf insanları merkeze alan tek oyun olarak Shakespeare'in oyunları arasında öne çıkıyor. Bu hanımlar çok fazla kişiye haddini bildiriyor ve kimsenin boş laflarını çekmiyorlar, Falstaff'a hak ettiği dersi vermelerine bayıldım çünkü o tüm saçmalıklarından sonra bunu hak etmişti. Bu oyunla ilgili en sevdiğim şey, Shakespeare'in bazı oyunlarında yer alan ve gerçekten komik bulduğum, sözde şen kadınlar tarafından Sir John Falstaff'in kibirli ve aptal karakteriyle ustaca alay edilmesi oldu. Buna muhtemelen Bayan Ford'da işlenen temel feminist temalar ve Page'in kesinlikle bağlantı kurabileceğim motivasyonları yardımcı oldu ve dürüstçe söyleyebilirim ki, Shakespeare'in en güçlü kadın karakterleri arasında bir konuma sahipler.
Final sahnesini Bir Yaz Gecesi Rüyası'na benzettim. Bu oyunun bazı kusurları olduğunu ve mükemmel olmadığını biliyorum, ama okuduğum tüm oyunlar arasında en eğlenceli bulduğum oyunlardan biri. Shakespeare'e aşina olmayanlar için uygun olmayabilir ama aşina olanlar için tavsiye ederim!
