İnsanlar kıskançlığı hep keskin, yeşil, zehirli bir şey gibi tarif ediyor: mesnetsiz, sirkemsi, habis. Ama anladım ki kıskançlık, yazarlar cephesinde daha çok korkuya benziyor.
Kıskançlık, Twitter’da Athena’nın başarılarıyla ilgili haberleri — yeni kitap sözleşmelerini, aday olduğu ödülleri, özel baskıları, yurt dışı hakları için yapılan anlaşmaları — gördüğümde nabzımın aniden yükselmesi demek benim için. Kendimi mütemadiyen onunla karşılaştırmak ve hep eksik kalmak demek; yeterince iyi veya yeterince hızlı yazmadığımı, yeterli olmadığımı, asla da olamayacağımı düşünüp paniğe kapılmak demek.