Canımı biraz sıkan tek şey, her ne kadar yemek yemenin düşüncesi bile midemi bulandırıyor olsa da açlıktı. Yine utanmaz bir iştah duyuyor, giderek azıtan, doymak bilmez bir yemek yeme arzusuna kapılıyordum. Göğsümü acımasızca kemiriyor, orada sessiz bir şeyler çeviriyordu. Sanki minik böceklerden oluşan bir sürü önce bir tarafı kemiriyor, sonra dönüp biraz da öbür tarafı kemiriyor, sonra biraz hareketsiz kalıyor ve tekrar işe koyuluyordu. Ses çıkarmadan, hiç acele etmeden içimi oyuyor, ilerledikçe arkaları bomboş kalıyordu.