bu kitabı okuduğum süre zarfında önce evsiz kaldım sonra yurtsuz. kitap bitene kadar eve dönerim sandım ama umduğum gibi olmadı. sonra evimin aslında yanımda olduğunu fark ettim. ailem ve kendim. biz burdaydık işte. sevdiklerim yanımdaydı. bu kitap her zaman bana ait sıcacık bi ev olacak eminim. hayat devam ettikçe ara ara elim gidecek, ihtiyacı olan birini görünce çıkarıp vereceğim. biliyorum. ogo her zaman bana kıymetini bilmediğim bi arkadaşımı hatırlatacak, seherde kendimi bulacağım. yakup için her zaman heyecanlanacağım, çünkü aşkın var olma ihtimali bile insanı heyecanlandırıyor:) kitabı gecenin sabahla buluştuğu bi anda ufukta müthiş renklerin, sokakların boş olduğu bi zamanda bitirmek isterdim. isterdim ki sabah ne güzel kelime diye kendi kendime konuşayım. bi sonraki okumamda öyle bi zamana denk getiririm belki kim bilir;) basit ve görkemli hayatıma teşekkür eder, güzel hayatlar dilerim