İnsan, eskiden hak uğruna kan döker, bunun için önüne geleni gönül rahatlığıyla temizlerdi; zamanımızdaysa, kan dökmeyi iğrenç saydığımız halde bu iğrençlikten kendimizi alamıyoruz, hem de eskisinden daha çok.
İyiyi, "güzel ve yüksek şeyleri" ne kadar çok anladıysam, ( hatta bunu okuyucu olarak ben ekleyeyim "istediysem" ) o kadar derinlerine battım, sıkıştım kaldım içlerinde.
O kadar yorgun hissediyorum ki elime kitap bile alamayacak kadar. Okuma alışkanlığımı kaybediyorum diye de bu yorgunluk üzerine kendime kızıyorum. Saat gece 1.52 kitapla bakışıyoruz ve okumaya bile halim yok.