Göğe Kadar Sen Kitap Yorumum
“Beklemekten yorulur mu insan sence?” dedi usulca.
“Yorulur.” dedi Menekşe. “Ama seviyorsa vazgeçmez.”
“İşte ben yorulmam.” dedim kararlılıkla. Gözlerim Menekşe'ninkilerle buluştuğunda sesim neredeyse bir fısıltıya dönüşmüştü. “Ben beklemeyi de severim. Sonunda o varsa, o yola da tamamım…”
Merhabalar canlarım. 🩷
Ben geldim ve bugün sizlere daha önce platform üzerinden büyük bir keyifle okuduğum, basıldıktan sonra da elime alıp aynı heyecanla yeniden okuduğum o kitapla geldim.
Gizem Toprak'tan Göğe Kadar Sen ile sizlerleyim.
Dağhan İdris Tüfekçi, yıllar önce kalbinde paramparça bir aşk ve cebinde, daha doğmadan sevdiği kadın tarafından aldırıldığına inandığı bir bebeğin ultrason fotoğrafıyla çok sevdiği şehri Artvin'i terk eder. Çocukluk hayali olan askerlik mesleğini yapmak için Iğdır'a gider ve tam yedi yıl boyunca Artvin'e geri dönmez. Üstelik bir daha dönmemeye de kararlıdır.
Ta ki çok sevdiği amcasının ölüm haberini alana kadar…
Bu haber hem onu derinden sarsar hem de geçmişinin hâlâ çok sıcak olduğu o şehre geri dönmek zorunda bırakır.
Ancak Dağhan'ı sadece bir cenaze değil, yıllar önce geride bıraktığı bir kadın ve inandığı bütün gerçekleri altüst edecek bir geçmiş bekliyordur.
Zülal ise tam yedi yıl boyunca sevdiği adamı beklemiştir. Onu sadece bir kez görebilmek için cenaze evine gider ama karşısına çıkan kişi, yedi yıl önce bıraktığı Dağhan değildir.
Artık gözlerinde ve kalbinde büyük bir kırgınlık ve soğukluk taşıyan bir adam vardır.
Her hareketi Zülal'i yaralasa da ona her şeyi anlatmak ister. Bu yüzden Dağhan'ı yıllar önce ayrıldıkları ve buluşma noktaları olan Taşköprü'ye çağırır. Fakat Dağhan gitmez. Çünkü Zülal ile konuşacak hiçbir şeyinin kalmadığını düşünmektedir.
Zülal saatlerce bekler ve sonunda geri döner.
Beni fazlasıyla etkileyen, Zülal’in kalp kırıklıklarını içimde hissettiğim, Dağhan’ın öfkesini taşıdığım, çifte bunu yaşatan kişilere beddua edecek raddeye geldiğim o serinin ilk kitabını getirdim bu gün sizlere. Yazarın kalemine sağlık bütün duyguları fazlasıyla hissettirdi.
Sevgili yazarın Ankara imzasına katılabilmiş okurken beni neler bekliyor diye sormuştum. Söylediklerinden çok daha fazlası bekliyormuş, bunu giriş bölümünü okurken anladım.
Ben Zülal’i çok fazla içselleştirdim. Yaşadığı psikolojik baskı bir yerde onun ruh haline bürünmeme neden oldu. Dağhan bazı yerlerde haklı olsa da Zülal’e kıyamadım Dağhan’a kızdım. Arga ailesinin tek aydınlık yüzleri Zülal, Ayfer ve Deniz birbirlerine hem anne hem baba olmuş kızlar. Onların kardeşliklerini okumak bunca zorluğa rağmen çok güzel hissettirdi.
Dağhan’ın Zülal’i korumak istemesiyle kendinden uzak tutma çelişkisi anlaşmalı evlilik başladığı anda çok net görülür bir hal aldı. Ama bu çokta uzun sürmedi çünkü sevdaları her şeye galip geldi. Yaralarını yavaş yavaş birlikte sarmalarını, birbirlerine tekrar alışmalarını ve eskisinden daha çok bağlanmalarını okumak o kadar güzeldi ki.
İki Laz bir Azerbaycan türkü ve bir yörük dörtlüsü favorimdi. Zülal ve Menekşe dostluğunun yanı sıra Dağhan İdris, Halil İbrahim ve Hızır Ali üçlüşünü okumak ay heyecan vericiydi birde Halil İbrahim ve Menekşe’yi çok shipledim ben, sanırım Dağhan ve Zülal’den sonra en favori çiftim olacaklar.
Neredeyse her Karakterin bakış açısıyla yazılması daha çok karakterlerin hissiyatını hissetmemi sağladı, gerçekten her anlamda çok beğendiğim bir kitap oldu. Yüreğimi paramparça eden bir yerde bitti ve ben devamını hayal edememekle birlikte Wattpad’den Spoiler almamak için çok zor tutuyorum kendimi. Tamda en mutlu günlerinde olacak iş miydi? Akıl
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Merhaba arkadaşlar sizlere güzel bir kitap yorumuyla geldim.
.
.
Gölün kıyısına vuran bir ceset.Kumun üzerinde unutulmuş bir bıçak.Kaan, uzun zamandır görmediği babasını son yolculuğuna uğurlamaya hazırlanırken, bu yasın içinde dile gelmeyen bir şeyler dolaşıyor.Bir öfke. Bir sızı.Bir utanç.Peri’nin çalınmış çocukluğundan geriye kalan utanç.Bu cenaze, yalnızca bir vedaya değil; geçmişin sessizlikle örtülmüş anlarına da çağırıyor onları.Peri de Kaan da, yıllar boyunca söylenmiş yalanları,anlamla yüklenmiş suskunlukları, bilerek kaçırılmış bakışları ve hiç sorulmamış soruları bir bir hatırlıyor.Herkesin bildiği ama kimsenin adını koymadığı aile sırlarını.Çocukluk geri alınabilir mi? Hatırlamak bir yarayı iyileştirir mi, yoksa onu daha görünür mü kılar?Kumlara saplı bir bıçak, geçmişin izlerini kesip atmaya yeter mi?Bu roman, bireysel bir yasın içinden geçerek,çocukluğun korunmamış alanlarını, sınıfsal ve cinsel sömürünün iç içe geçtiği o karanlık eşiği yokluyor.Menekşe Toprak, Peri’de zor bir meseleyi yüksek sesle değil, derinlikli ve edebi bir sezgiyle ele alıyor;okuru, suskunluğun en çok konuştuğu yere davet ediyor.
İçim çekildi okurken, birkaç kere bırakmayı düşündüm, hatta bırakıp arkama bakmadan kaçmayı.. ama her seferinde, yine elime almış yine okurken buldum kendimi.
Bu kitap pedofili üzerine yazılmış müthiş etkileyici bir kitap. Bölümler arası geçiş, çoklu anlatıcı, anlatıcıların olayları kendi açısından anlatması, her birinin aslında belki de ne olduğunu ya da neden olduğunu anlayamadıkları ve çözemedikleri ya da bilseler bile, nasıl yapacaklarını nasıl yaşayacaklarını bilemedikleri yaşamları var. ‘Taciz’, ‘istismar’ sözcüklerinin arkasında saklanan, aslında çocuğun tüm hayatını altüst eden ve belki de bir daha doğru dürüst yaşayamammasına sebep olan ‘tecavüz’ü anlatıyor bu kitap. Ama Menekşe Toprak müthiş bir iş yapmış, nefret ede ede,iğrene iğrene ama elinizden bırakamadığınız bir kitap ortaya çıkarmış.
Bu kitabın sonunda ana karakterimiz, sanki iyileşme yolunu bulmuş, belki hayatını yaşamaya başlayabilmiş gibi. Umarım tüm pedofili kurbanları, hayatlarını düzene sokabilir ve yaşamaya başlayabilirler ..

Çok derin cümleleri olan bir kitap, “burda büyük bir his geçti içimden ama acaba anlayamadım mı”kaygısı. Bazı cümlelerin altını çizerken sigara yakarken buldum kendimi. Bazı cümleler havada asılı kaldı anlayamadım.. Ne yazsam ifade edebilirim? Birisi yalan mı söylüyordu? Yoksa insan karşındakini görmek istediği gibi mi görüyordu? Suzan manolya ağacını bilemedi ama Ekmel “manolya ağacını çiçeksiz haliyle tanıdı Suzan hanım “ diye yazmıştı. Menekşe ağacı olan hikaye kimindi..
Funda Menekşe / Aklımdaki Cinayetler
On iki hikayeden oluşan Aklımdaki Cinayetler yazarın ilk öykü kitabıymış. Klasik polisiye hikayeler okuyacağımı düşünmüştüm ama sayfalar ilerledikçe, kendimi cinayetlerden çok insan ruhunun karanlığında dolaşırken buldum. Her hikaye sarsıcı bir otopsi raporu gibiydi.
Hikayelerin dili oldukça akıcıydı ama kitaptaki asıl çekim gücü bir katili bulma heyecanından çok, insanı suç işlemeye götüren kırılma noktalarını göstermesinden kaynaklanıyordu. Hikayeler bağımsız ilerlese de bazı bölümlerde Başkomiser Zafer ve yardımcısı Hüseyin’i görmek kitabın polisiye tarafını güçlendiren detaylardan biriydi.
Bazıları fiziksel cinayetlerdi, bazıları ise insan ruhunun yavaş yavaş ölümüne sebep olan görünmez yaralar. Bazen bir otel odasında ya da bir köşkte katili ararken bazen de suçluyu en başından öğrenip kendi sonuna yürüyüşünü izler gibi okudum.
Hepsi etkileyici ve mantığa yatkın hikayelerdi ama “Kim Ölmeli?” hikayesi bana ayrı dokundu. Mine’nin yıllarca içinde büyüttüğü sessiz çığlıkların sonunda unutulmayacak bir feryada dönüşmesi, insanı benzer çıkmazlar yaşayan ne çok kişi olduğu gerçeği ile yüzleştiriyor.
Polisiyenin gizeminden çok suçun psikolojisine, karakter analizlerine ve insan doğasının karanlık tarafına ilgi duyanlar için etkileyici bir kitaptı.
Keyifli okumalar…
