“öyleyse bütün gün beklerim.” dedim. “bekle.” dedin… arkanı döndün, ötekilerin yanına gittin. verdiğin bu karşılıktan hiç gelmeyeceğini anlamıştım. yalnızca beklememe izin veriyordun, o kadar. “beklemeyeceğim işte.” dedim usulca; duymadığını zannederek sesimin çıktığı kadar ardından bağırdım. bu son kozumdu, umutsuz bir seslenişti. vız geliyordu sana, umursamıyordun, ilgilenmiyordun artık benimle. altüst olmuştum, kalabalığa karıştım.