sema
@mepisya
Selçuk Üniversitesi/Hukuk
68 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Eğer karanlıkta hissediyorsanız, hayatın monotonluğu ve duvarlar üstünüze geliyorsa mutlaka okumalısınız. Hayatla ilgili farklı bakış açıları, pencereler açan bir kitap. Karakterin gelişimi beni o kadar tatmin etti ki... Uzun zaman sonra bir kitaptan bu kadar etkilendiğimi fark ediyorum. Velhasıl kelam kitaba puanım 10/10.
"Gökyüzü kararır
Mavi siyaha döner
Yıldızlar yine de kafa tutar
Parlar senin için."
distopya başyapıtı¿¿Edebiyat
Öncelikle söyleyeceğim tüm kötü kısımları kitabın çevirisine yaslamak isterdim fakat -orijinalini okumamış olsam da- basit bir dille yazılmış aksiyon romanı olduğunu söyleyebilirim. Daha önce distopya okumamış biri için ideal bir kitap olduğunu düşünüyorum. Eğer 1984, Cesur Yeni Dünya gibi derin anlamlar ve teoremler bekliyorsanız okumayın derim. Bazı karakterlerin geride kaldığını düşünüyorum, iki dakikada bir bir karakterin ölüyor olması da can sıkıcıydı. Karakterlerin iç dünyasını işlemekte başarılı diyebilirim. Ana karakterde bunu derinlemesine görüyoruz. Bir takım karakterlerin kitabın başında iyi görünüp sonradan değismesinde de bir problem görmüyorum:) Kısaca akıcı ve çerezlik bir kitaptı. Belki okuyamama durumundan çıkmak için kullanabilirsiniz.
Sevgiler.
spoi olabilir!1000Kitap
Şu anda kitapla ilgili hislerim çok taze o yüzden sadece karakterler hakkında konuşacağım sanırım.Sadece şunu söyleyebilirim, kitabın bu kadar uzaması gerekiyor muydu emin değilim, özellikle başlangıç kısımları. Romana gelecek olursak, ağlamadım ama o kadar acı bir son ki... Sonunun böyle olmaması gerektiğine de inanmıyorum çünkü başka türlüsü olamazmış gibi geliyor. Hayat bazen bazı insanlara gülmez ve buna karşı ne kadar savaşsak da başaramayız. Fakat gelecekte pişman olmamak için yine de çabalamamız gerekiyor. Bu nedenle Louisa'yla o kadar gurur duydum ki, sonuna kadar çabaladı. Will içinse kendi seçimini yaptığı için mutlu hissediyorum. Aralarındaki sohbetlere tanık olmak cok zevkliydi. Bazı hikayelerin mutlu sonu değil, mutlu geçmişleri vardır.Bu da öyle bir hikayeydi.Sevgilerle.
Kitabı az önce bitirdim ve hala etkisindeyken yorumu yapmak istedim.
Kitap Momo adlı karakterimizin bir şehire gelmesiyle başlıyor. Momo'nun herhangi bir akrabası yok ve yurttan kaçmış. O mahalledeki insanlar Momo'ya, yıkılmış tarihi yapıların içinde bir ev inşa ediyorlar. İnsanlar Momo'yu çok seviyor ve her gün onunla konuşmaya, dertlerini anlatmaya geliyorlar.
Bir gün duman adamlar insanların zamanını çalmaya başlıyor ve bunu sadece Momo, Gigi, Beppo ve diğer çocuklar anlayabiliyor. Macera duman adamların gelmesiyle başlıyor.
O kadar güzel bir hikayeydi ki. Masal gibiydi, yazarın kavramları ve olayları gerçek hayyattaki bazı konulara benzetmesi gerçekten etkileyiciydi. Çok akıcı bir dili vardı. Hiç sıkılmadan okuyacağınızı düşünüyorum. Masal tatındaydı fakat sadece çocukların değil yetişkinlerin de okuması gerektiğini düşünüyorum..
Tıp okumak için Viyana'ya taşınan Berger ilk defa yalnız yaşayacaktır fakat hayal ettiği şekilde başlayamaz üniversite hayatına. Yalnızlık hissi onu dipsiz bir kuyuya sürükler. Kim olduğunu,ne için yaşadığını bilmediğini düşünür,insanların arasında bir kişiliğinin olmadığını ve bunun gibi daha bir çok kötü düşünce içinde kaybolur. Kızıl hastalığına yakalanan bir kızla tanışmasıyla hayatının dönüm noktasını yaşar.
Şöyle ki bu kitabı okuduğumda Zweig'in dilini ve anlatış tarzını ne kadar sevdiğimi bir kez daha farkettim. Karakterlerin iç dünyalarını okurken vaov oluyorum her seferinde. Bu kitabına gelirsek, Berger için gerçekten çok üzüldüm. Berger sanki zaman geçtikçe dipsiz bir kuyuya düşüyordu, bir gün daha fazla boşlukta süzülmemek için duvardaki taşlara tutundu, tırmanacak vakti olmadı tabi... Yine de bu kısa zamanda içsel bir evrim yaşadı diyebilirim. Hatta karakterin içsel dönüşümü bana Olağanüstü Bir Gece'nin ana karakterini hatırlattı. Kitap çok akıcı,bir günde bitirdim. Ve kısa olması biraz üzücü bunun yanında etkileyici de. Yavaş okumanızı tavsiye ederim. Kitaplar yol göstericileriniz olsun.♡
