Seni düşünmek uyanıkken rüya görmek gibi artık. Düşlerime sarılıyorum arkasını dönüp kaçan bir korkak gibi. Bilmiyormuşum ben sen olmayan gerçekliği, buğulanan camlar ardından izliyorum çevremi.Silemiyorum yaşları,göremeyecegim diye çehreni. Söyledim ya ben bir korkağım, arkasına bile dönemeyen bir korkak. Anlıyorum ama kendimi de, sözlerin beni olduğum yere mıhlamışken nasıl kaçayım bu düşlerden ben?