Aylakmadam
@mercanderki
“Pardesüsünün yakasını kaldırdı, kalabalığa karıştı...”
Başkent Üniversitesi, Adnan Menderes Üniversitesi
133 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Nihan Kaya'dan okuduğum 4.kitap. Açıkçası Nihan Hanımı sosyal medyada fazlasıyla takip ettiğim ve daha önce okuduğum için kitabın dili bana yabancı gelmedi ve 1 gün içinde kitabı okudum.
Ertelemenin kaygı, mükemmeliyetçilik ve iç çocuğun iç ana baba karşısında pasif olması, bireyin tümgüçlü yönlerine ket vurulması gibi nedenler olduğunu bir kez daha kavradım.
En önemlisi ise bu sorunu çözmek için kendimize ne denli acımasız yaklaşırsak o denli ertelemeci olduğumuzu gördüm. David Burns'a çokça atıfta bulunan yazar acı ile cezalandırmak yerine hazza yönelerek harekete geçmek; katı/sert disiplinle değil, esnek/pozitif disiplinle hatta prensiplerle ilerleyerek kendimizi her koşulda takdir ve tebrik ederek bunu başarabileceğimizi çok güzel anlatmış.
Kendimizi takdir ve tebrik edelim. Güneşli bir günde dışarı çıkamıyorsak bile pencerenin önünde oturabiliriz diyor yazar; yürümek zor geliyorsa bisiklete binebiliriz. Öyle günlerimiz olur ki bir filmi izlediğimiz için kendimizi tebrik ederiz.
Nasıl daha az kalori alırım yerine nasıl daha çok proteinle beslenebilirim diye düşünüp kendimize ihtimam göstererebiliriz.
Ve bazen dinlenebiliriz.
Kendimizi zorlamadığımız zaman belki de bir çocuk gibi anda kalarak; çay içerken sadece çay içerek, günü belli görevlere bölerek ve görev anında sadece o görev odaklanarak kendimizin en iyi versiyonuna dönüşebiliriz.
Nihan Kaya İyi Aile Yoktur kitabında şu minvalde bir söz söylüyordu; "Doğru insanın omurgasina işlenmiş gibidir."
Belki de o anlayışsız iç anne babanın sesini kısarsak özümüzden gelen doğru seslerin neşeli tınısı yükseliverir.
Kim bilir...
Reklam
Kitapta geçen döngele hakkında*Edebiyat
“...bir de başka, yukardaki gibi bütün memleketçe bilinmeyen, yalnız bölgelerce kullanılan sözcükler var. Biri benim başıma geldi. Cumhuriyette şimdi çıkmakta olan romanıma bilinmeyen bir sözcükle başlamak zorunda kaldım. Bir romancı için bu, o kadar iyi değil. Bu sözcük, "döngele" sözcüğüydü. Aradım, taradım, acaba şu istanbul'da şunların yazı dilinde döngeleye ne derler, dedim. Ne Osmanlıcasında ne de Türkçesinde böyle bir sözcüğü, onun karşılığını bulamadım. İstanbullulara da sordum, bilmediler. Döngele insan başı büyüklüğünde, bozkırda yetişen bir dikendir. Tarif ettim. Böyle bir diken İstanbul'da yok ki adı olsun, dediler.. Eee... ben ne yapayım şimdi? Bu sözcüğü Kayseri'nin Avşarlarından, Antebin Barak Türkmenlerinden, Torosun köylüsünden başkası kullanmıyor, bilmiyor diye ben de kullanmayayım mı? Latincesini, Grekçesini bulup onları mı yazayım romanıma? İstanbul'da bu diken yoksa, adı konmamışsa günah benim mi? Efendiler, ister istemez döngele sözcüğünü kabulleneceksiniz. Çünkü yeryüzünde döngele var.” (Yaşar Kemal, Ağacın Çürüğü, sayfa 24 - 25)
Terapide bir laf vardır: "annenin doyuramadığını dünya doyuramaz." diye. Yetişkin olduğumuzda hala böyle hissedip her türlü davranışımızı çocukluktan gelen bir ihtiyacı karşılamak için yapıyorsak belki de sorumluluk alamamış, sadece enine ve boyuna büyümüş olabiliriz. Sevgi çocuklukta öğrenilir, bu bilgiyi hepimiz biliyoruz. Yine de sevgiyi yeni bir dil öğrenir gibi bir sanatı, mesleği öğrenir gibi öğrenebiliriz. Kitap, sevginin ne olduğu, mekanizması ve gerçekten emek isteyen bir sanat olduğu üzerine kurulu. İnsan her yaşta sevgiyi öğrenebilirmiş. Kitabı okumadan önceki tavsiyem sevgiyle ilgili tüm bildiklerinizi unutun, çünkü yerine çok daha kıymetli bilgiler koyma imkânınız olabilir. Keyifli okumalar.
Lise yıllarında bize okutulan, üniversitede benim almadığım bir derste sınıf arkadaşlarıma.okutulan ve sınav yapılan bir kitaptı. Üzülerek söylüyorum ki öğretmenlerimizin önemli bir kısmı kitap konusunda seçici değil yahut kendini güncellemiyor. Azımsanamayacak derecede psikoloji ve davranış bilimleri üzerine ders görmüş biri olarak bu tip kitapların başarıyı kutsallastirdigina inaniyorum. Kişinin herhangi bir konuda inat etmesi bile bazen yeterli olmayabilir. En basitinden o konu için yeterli düzeyde fiziksel becerisi yoktur ya da baska konularda daha iyidir. Çevre etkisi ekarte edilmeden yazılmış kitaplar benim için daha değerli.
Ortaokul/lise yıllarında okunabilir. İki yetişkinin iletişim kuramamasi üzerine yaşadığı sağlıksız ilişkilerini konu edindiğini hatırlıyorum. Akılda kalıcı bir tarafı yok. Bizim donemimizde genç kızların eline bu tip kitapları verirlerdi maalesef. Cok daha edebi içerikli, bilimi, sanatı sevdiren kitapları öncelik edinmek bu tip kitapları arka plana attırabilir. Attırmalıdır.
Reklam