Normal bir insan olmaya çabalıyordum. Bütün gücümle olağan, normal bir insan olmaya uğraşıyordum. Sanki dengemi ancak böyle koruyabilir mişim gibi geliyor bana. Son derece sıradan, olağan, onaylanmış, kabul edilebilir bir insan. Bütün çabamda böyle bir insan olmaya yönelikti. Tığ işliyor, kazak örüyor, kitap okuyor, müzik dinliyordum. Tırnaklarımı kesiyor, dişlerimi fırçalıyor, eteklerimi ütülüyordum. Geceleri yanımda bir erkek olmadığı için sokağa çıkmıyor, kimseyle flört edemiyordum. Beni çok seven, çok normal bulan, çok saygı duyan, bana acıyan, benim çileciliğimi namusluluk sanan bu insanlardan da nefret ediyordum. Bütün çabalarım sonucunda elde ettiğim bu "takdir" yalnızca onlardan daha fazla nefret etmeme yarıyordu.
-Murathan Mungan