Merve
@merisef
8/10
2024 14. kitabı
kathy, tommy ve ruth. son günlerimi birlikte geçirdiğim üçü de birbirinden çok farklı ama aslında benzer kaderi yaşayan, karakter dünyamın yeni üyeleri. bu kitabı tam olarak nasıl yorumlayabileceğimi aslında bilmiyorum. hem okurken hüzünlendim hem de bitirdikten sonra içimde bir hüzün var. hayata getiriliş amaçları belli olan ve ölmek için yaşayan bu 3 gencin aslında bildikleri kaderlerine rağmen yaşadıkları günleri, bu son hiç gelmeyecekmiş gibi yaşayışlarına şahitlik ettim. aslında hayat da böyle. doğuyoruz ve sonunda ölüyoruz. bu sonu bildiğimiz halde hiç gelmeyecekmişcesine hayatı yaşamaya çalışıyoruz. mükkemmel insan, mükemmel hayat için koştururken hayat geçip gidiyor ve belirlenmiş sonumuza geliyoruz. o son geldiğinde yaşayamadıklarımızın burukluğuyla birlikte hayatı terk edip gidiyoruz. her ne kadar hayat da aslında sonu belli bir yolculuk olsa da bu kitaptaki karakterler gibi yavaş yavaş bu sona gitmek üzere yaratılmış olmanın ağırlığını hissetmek bana çok zor geldi. empati kurmaya çekindim. bu kitabı her zaman içimi ısıtan ve yüreğimi burkan bir kitap olarak hatırlayacağım. okumayan herkese tavsiye ederim. iyi ki okudum.
Reklam
Puan vermedi·136 syf.·
2024 13. kitabı
Fransız edebiyatını sevmekle sevmemek arasında kaldığım bir dönemin içerisindeyim. Tam da bu dönemde Gide’nin üslubu sevme kısmına yakınlaşmamı sağladı. Dar Kapı ’da aşk, tutku, erdem, fedakârlık ve daha birçok kavram o kadar kendine has işlenmiş ki okurken satırlar arasında kayboldum. Çok orijinal olmayan belki farklı bir yazarda okusam yavan gelecek bir konu işleniş tarzıyla sevdiğim bir hikâyeye dönüştü. Jerome ve Alissa’nın çocuk yaşlardan itibaren geliştirdikleri karakterlerini izlemek, birbirlerini şekillendirişlerine şahitlik etmek çok zevkliydi. Okurken ‘offf bu da ne gereksiz gurur’ demeden gerçekten hissedilen duyguya empati kurabildim. Aşk ve inançlarını yaşayış ve ifade edişleri çok kendilerine özgü ve gerçekçiydi bence. Bir solukta okunabilecek ve okurken sizi bütünüyle içine alabilecek bir kitap. Aşk üzerine pek çok roman ve aşk konusunu işleyen pek çok yazar var fakat insanın kendi dünyasını tüm gerçekliğiyle gözler önüne seren Andre Gide aldığı edebiyat ödülünü hak ettiğini gösteriyor. İnanç kavramını insanların ne derece hayatlarına dahil edebildiğini gösterdi bana. Kimi zaman hayret ettim, kimi zaman takdir ettim. Kimi zaman Alissa’yı bencillikle suçladım, kimi zaman Jerome’u güçsüzlükle ama sonunda onlar kendi dünyalarında yaşayışlarıyla kendilerini haklı çıkardı. İyi ki okudum dediklerim arasında olacak bir kitap. Sevdim seni Andre. Daha çok kitabını okumak için sabırsızlanıyorum.
10/10
2023 1. kitabı
Kitap okumayı çok seven biri olmama rağmen istikrarı sağlayamadığım ve gittikçe okumaktan uzaklaştığım bir yıl geçiyorum ve Çalıkuşu da uzun zamandır okumayı çok istediğim bir kitaptı. Bu süreçte bana iyi geleceğini düşünerek başladım fakat yoğunluktan bir türlü istikrarı sağlayamadım ve normalde maksimum 1 haftada okuyacağım kitabı aylardır peşimde sürükledim. Her ne kadar azar azar okuyor olsam da bu süreçte bana hep iyi geldi. Yorumuma gelecek olursam; zaten seveceğimden emin olduğum bir kitaptı ki gerçekten de bayıldım. Öyle sade ve samimi bir dille yazılmış ki sevgiyi de nefreti de öfkeyi de iliklerime kadar hissettim. Okurken gülümsediğim, hüzünlendiğim, hatta bazen gülerken gözlerimin dolduğu anlar oldu. Karakterlerle bütünleştim onların duygularını hissettim. Bazen onların yerine sinirlendim. Günümüzde insanların iyi niyetlerine, yardımseverliğine, kuvvetli aile ilişkilerine şahit olmak giderek azalıyor. Herkesin kafasını kuma gömdüğü ve gittikçe bireyselleştiği şu dönemde eski Türkiye dönemindeki insan profilleriyle haşır neşir olmak, çıkarsız iyiliklere, saf kötülüklere ve gerçek sevgiye şahit olmak beni içinde bulunduğum umutsuz ruh halinden uzaklaştırdı. Bir genç kızın kalbindeki derin sevginin günden güne uğradığı değişimleri, çektiği acıları ve yaşadığı güzellikleri ben de onunla birlikte yaşadım.Herkesin hayatında sürekli okumak isteyeceği kitaplar mutlaka vardır. Çalıkuşu benim için o kitaplardan biri. Ferideyi ve yaşadığı duyguları tekrar tekrar okumak ve hissetmek isterim. İyi ki okudum ve iyi ki karakter dünyama bu yeni karakterleri ekledim. Okumayan herkese hemmmen okumalarını tavsiye ederim
8/10
2022 35. kitabı
Suzan Defter, okumak istediğim ama sürekli ertelediğim kitaplardandı. Ani bir kararla başladım, ilk başta 2 farklı kişinin günlükleri olduğunu anlamadım ve basım hatası var sandım... Sonra akışa kapıldım gitti. Sıkılmadan, karakterlerin dünyasında geçirdim vaktimi. Yalnızlık, pişmanlık, özlem, sevgisizlik,sevgi ve yaşadıkları tüm duygular kitapta çok güzel yansıtılmış. Onlarla birlikte ben de hissettim.Bazı yazarları okurken ne güzel yazmış be diyorum ve onlarla sohbet etme isteği duyuyorum. Ayfer Tunç da o yazarlarım arasına girdi. Kitabı sevdim, okumayanlara hem bu kitabı okumalarını hem de Ayfer Tunç ile tanışmalarını tavsiye ederim.
8/10
2022 16. kitabı
Yüzyıllardır insanlar bazen savaşlarda, bazen salgın hastalıklarda, bazen soykırımlarda acımasızca katledildi ve edilmeye de devam ediyor. Kitaptaki profesör salgın hastalığa maruz kalmış, çevresindeki herkesin birer birer ölmesine şahit olmuş ve dünyada yapayalnız kaldığını hissetmiş biri olarak bizlere acı gerçeği şu şekilde dile getiriyor :"İnsanlık medeniyete giden yoldaki kanlı tırmanışa başlamadan evvel karanlığın ilkelliğine gitgide daha çok gömülmeye mahkumdur. Sayıca çoğaldığımızda ve hepimiz için yeterli yer olmadığını hissettiğimizde birbirimizi öldürmeye başlayacağız." Hepimiz için yeterli yer olmadığını hissediyoruz ve bir vahşet başlatıp güçsüz olanları eliyoruz. Ne acı ki kaç yıl önce yazılmış olmasına rağmen hala değişmemiş ve gittikçe artan insan kötülüğünü acı gerçekliğiyle gözler önüne seren kısa ama çarpıcı bir kitap. Büyük çaplı ve ölümcül bir salgına maruz kalan bireylerin duygu ve düşünceleri gerçekçi bir şekilde işlenmiş ve hala tam olarak atlatamadığımız pandemi sürecinde okuduğumda insanların çaresizce ölümlerini beklemelerinin acısını daha çok hissettim. Kitapta aynı zamanda insanların aslında dünyada tek başına olduğunu ve herhangi bir olumsuz durumda yalnızca kendini düşünen canlılara dönüştüğünü de gördüm. Sürekli ölüme, yıkıma şahit olan insanların bir süre sonra duygularını yitirip yalnızca hayatta kalmaya çalışan birer makineye dönüştüğünü şu cümle özetliyor "onca yardım çağrısı duyunca, insanın kalbi böyle sahneler karşısında taşlaşıyordu." Çağının ötesinde bir kitap olduğunu düşünüyorum ve mutlaka okumanızı tavsiye ediyorum.
Reklam