Dağların arasından köye ulaştığımda, henüz anlamını bilmediğim duyguları hep birlikte yaşıyorum. Belki heyecan, belki özlem, belki çocukluk anıları, belki de başka şeyler... Görüyorum iki üç tane ihtiyar adam ve kadın, soru soruyorlar hemen-Bence köy insanı herkesten daha meraklıdır.-
Sonra yokuşun yukarısına doğru çıkıp çocukluğumuzda hep birlikte yaşadığımız eve giriyorum. Bu yaşam sadece yaz tatillerinde olsa da çok özeldir. Elleri ve yüzü kırışmış ama yüzü gülen bir kadın karşılıyor beni. Herkesi karşıladığı gibi, seviniyor ve sarılıyor. İçime huzur dolduran köy evi kokusu... Tüm yorgunluğum orada gidiyor. İnsan muhabbet ettikçe insandır, konuştukça anlar birbirini. Köy evlerinde yaşayan insanlar bu muhabbet kültürünün son temsilcileridir, şüphesiz. Hâlâ küçük çocukların köy sokaklarında oyun oynamaları içimdeki umutları yeşertiyor, hamdolsun diyorum.