Merve Ayar Aslan
@merve61
İnstagram; kitapsakini_
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitabı okurken sanki bir roman değil de, bir insanın yıllarca içinde biriktirdiği öfkenin patlamasını dinliyormuşum gibi hissettim ama ne öfke o neydi arkadaş.
Kitabın merkezinde Edgardo Vega var… Yıllardır Kanada’da yaşayan bir sanat tarihi profesörü.Kanada pasaportu iste hayatının tek anlamı. Annesinin ölümü üzerine El Salvador’a geri dönüyor ama bu dönüş bir “eve dönüş” değil; resmen geçmişiyle zorunlu bir yüzleşme Ve bir barda arkadaşı Moya’ya anlattıkları boyunca ülkesine dair ne varsa nefretle, öfkeyle ve tiksintiyle parçalayarak anlatıyor.
Ama kitabı güçlü yapan şey sadece öfke değil bence… O öfkenin gerçekliği. Çünkü anlatılan yozlaşma, şiddet, savaş travmaları ve toplumdaki çürüme hissi o kadar gerçek geliyor ki okurken rahatsız oluyorsun El Salvador’un iç savaş sonrası atmosferi, insanların birbirine yabancılaşması ve umutsuzluk hissi kitabın her yerine sinmiş gibi.
Adam sadece siyasetten ya da sistemden nefret etmiyor biradan, yemeklerden, insanlardan, hatta kendi ailesinden bile Yani okurken bazen “bu kadar da olmaz” dedim ama tam olarak o kadar oldu. Vega tamamen içi nefretle dolu bir kişi. 2 saatlik Moya'ya anlattıkları daha önce benim hiç böyle bir karaktere denk gelmediğimi farkına vardırdı.
Yazarın dili de çok sert ve filtresiz. Kitap boyunca tek bir uzun öfke monoloğu okuyormuşum gibi hissetim. Kitap kısa ama insanın içine huzursuzluk bırakan kitaplardan biri oldu benim için.
Sokaksız, efendisiz ve kapısız bir dünya...
Beni çoktan unuttuğumuz köklerimize, tam 9.000 yıl öncesinin Çatalhöyük’üne götüren büyüleyici bir yolculuğu bitirdim bugün: Sonsuz Suyun Kıyısında. Arkeolojiye ve gizemli tarihe biraz bile ilginiz varsa, bu kitap sizi ilk sayfadan yakalayacak cinsten.
Beni en çok etkileyen şey, hikayenin tamamen gerçek bir arkeolojik kazıdan ve o kazıda bulunan sıra dışı bir mezardan ilham alması oldu. Kucağında sıvanmış bir erkek kafatasıyla gömülen bir kadın... Binlerce yıl önce orada ne yaşandı? Bu nasıl bir inanç, nasıl bir bağlılık ya da aşktı?
Yazar, bu gizemin etrafına öyle atmosferik ve ritmik bir dünya örmüş ki, avcı-toplayıcılıktan yerleşik hayata geçişin o ilkel ama mistik havasını içinizde hissediyorsunuz.
Biblu’nun hikayesi, tarihin en erken dönemlerinde kadının o güçlü, kurucu rolünü de çok naif bir şekilde hatırlatıyor bize. Ağır ve sıkıcı bir tarih anlatısı kesinlikle değil; tam aksine su gibi akan, tempo kaybetmeyen bir kurgu.
Kitap bitti ama benim aklım hâlâ o damların üzerinde, kerpiç evlerin gölgesinde kaldı. Tavsiyemdir!
