Merve Ayar Aslan
@merve61
İnstagram; kitapsakini_
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
İlk kez manga okudum ve açıkçası bu kadar seveceğimi hiç düşünmüyordum “Ölüm Busesi” resmen hem garip hem korkutucu hem de aşırı sürükleyici bir deneyim oldu benim için.
Ama en çok çizimler etkiledi beni…
Bazı sahneler gerçekten rahatsız edici derecede karanlık ve ürkütücüydü ama aynı zamanda aşırı estetik görünüyordu Özellikle karakterlerin yüz ifadeleri, gölgeler ve o gotik atmosfer baya büyüleyiciydi. Sayfaları çevirirken sürekli durup çizimlere baktım resmen
Hikâyede ölüm, saplantı, gençlik kaosu ve korku iç içe geçmiş durumda.
Karakterlerin hem gerçek dünyayla hem kendi karanlık taraflarıyla uğraşması mangaya çok tuhaf ama çekici bir hava katıyor. Bazen absürt, bazen rahatsız edici ama bir şekilde insanı içine çekiyor
Serinin sıralaması aslında:
Ölüm Arzusu → 1. kitap
Ölüm Kafası → 2. kitap
Ölüm Busesi → 3. kitap
Ben sıralamaya göre okumamış olsam da dünyasını çok merak ettiğim için ilk kitabı da kesin okuyacağım Çünkü karakterlerin geçmişini ve olayların nasıl bu noktaya geldiğini daha çok görmek istiyorum.
Mangadaki atmosfer bana eski korku filmleriyle punk/gotik estetiğin birleşimi gibi geldi.
Hem eğlenceli hem huzursuz eden bir havası var. Özellikle korkuyu sadece jumpscare gibi değil, görsel atmosferle vermesi çok hoşuma gitti
Kısacası bu kitap benim için manga dünyasına baya etkileyici bir giriş oldu… Karanlık atmosferi, ürkütücü çizimleri ve tuhaf enerjisiyle aklımda kaldı
.
.
.
Kitabı okurken elimden bırakmakta gerçekten zorlandım Uzun zamandır beni bu kadar heyecanlandıran, sürekli “bir bölüm daha” dedirten bir bilimkurgu okumamıştım. Her sayfada yeni bir soru ortaya çıkıyor ve gerilim hiç düşmüyor.
Hikâyenin merkezinde Jason Dessen var.
Bir akşam sıradan hayatından koparılıp kendisini bambaşka bir gerçekliğin içinde buluyor. Ve tam bu noktadan sonra kitap beni tamamen ele geçirdi Çünkü Jason sadece evine dönmeye çalışmıyor; aynı zamanda “Ben kimim?” sorusunun cevabını da arıyor. Kendinizden bir iki değil de daha fazla olsa hepsi farklı bir dünya da ne hissederdiniz.?
Kitabı okurken kendime sürekli şu soruyu sordum:
“Ya hayatımda farklı bir seçim yapsaydım?”
“Ya başka bir şehirde yaşasaydım?”
“Ya bambaşka biri olsaydım?”
Neler olurdu, nasıl olurdu..?
Jason ve Daniela arasındaki bağ da hikâyenin duygusal tarafını oluşturuyor bence.
Tüm o bilimsel teorilerin, paralel evrenlerin ve aksiyonun ortasında aslında çok insani bir hikâye var: Sevdiğin insan için ne kadar ileri gidebilirsin?
En sevdiğim şeylerden biri de tempo oldu. Kitap bir an bile durmuyor. Bir yandan bilimkurgu, bir yandan gerilim, bir yandan da varoluşsal sorular... Blake Crouch bunların hepsini çok akıcı bir şekilde bir araya getirmiş. Bazı bölümlerde gerçekten nefesimi tuttuğumu fark ettim
Ve o alternatif Jason’lar...
Kitap ilerledikçe olayların aldığı hâl beni hem şaşırttı hem de ürküttü. Çünkü insan kendi hayatına dışarıdan bakmaya başlıyor. Bir seçimle değişebilecek onlarca, yüzlerce ihtimal düşüncesi uzun süre aklımdan çıkmadı.
Kitabı okurken aklıma sürekli Gece Yarısı Kütüphanesi geldi. İki kitap farklı türlerde olsa da ikisinin de insanı alternatif hayatlar üzerine düşündüren bir tarafı var
Kısacası: “Karanlık Madde” benim için sadece heyecanlı bir
Olinkalılar kızların okula gitmesi gerektiğine inanmıyor. Bir anneye neden böyle düşündüğünü sorduğumda bana dedi ki: Bir kız kendi başına hiçbir şey değildir, ancak kocası için bir şey olabilir.
Ne olabilir, diye sordum.
Ne olacak, dedi. Kocasının çocuklarının anası olur.
Ama ben kimsenin çocuğunun anası değilim ve yine de bir şeyim, dedim
