Merve
@merveb
Ta uzaklarda, yere doğru eğilen gökyüzünden inci renginde bir ışık geliyordu; dünyanın büyüklüğünü hissedip, o sırada pek çok yerde insanların uyandıklarını, çalışmaya, güçlüklere göğüs germeye hazırlandıklarını düşündü. Kendisi de bu zorunlu, canlı, hareketli hayatın bir parçasıydı ve bu hayata ne dışarıdan - kendi son derece rahat sığınağından- bakan bir seyirci olabilir ne de bencilce şikayetlerle gözlerini ondan kaçırabilirdi.
Reklam
Gençlik ümitler mevsimidir derler ama bu söz çoğu zaman yalnızca büyüklerimizin bizim hakkımızda türlü ümitler besledikleri anlamında alınırsa doğrudur; çünkü insanlar yaşadıkları heyecanların, ayrılıkların, verdikleri kararların benzerlerini bir daha asla yaşamayacakları düşüncesine hiçbir yaşta, gençliklerindeki kadar kolay kapılmazlar.
O dönemde dahi aynıymış :)Alıntı
Ertesi gün bir hastasıyla birlikte Brassing'e gitmesi gerekince, orada gördüğü bir yemek takımını çok beğendi ve hemen satın aldı. Böyle şeyleri karşınıza çıktıkça satın almak, insana zaman kazandırırdı ve Lydgate çirkin tabaklardan çanaklardan nefret ederdi. Aldığı yemek takımı pahalıydı ama yemek takımları hep pahalı olurdu zaten. Ev döşemek masraflı bir işti elbette ama böyle şeyler bir kere alınıyordu işte.
Haklı
(...) sizin kesinlikle haklı olduğunuzu hissettiğiniz bir tartışmada karşınızdaki kimsenin tartışmayı kayıtsız bir tavırla kesmesi ise, evlilik hayatında, felsefede olduğundan bile daha sinir bozucu bir şeydir.
Fred Vincy'den çok daha güçlü kimselerin bile dürüstlüklerinin yarısı, en sevdikleri kişinin zihninde sahip oldukları yere bağlıdır. Antikçağ'ın ünlülerinden biri en yakın arkadaşı ölünce, "Tüm eylemlerimin sahnesi yıkıldı artık" demiş. Seyircilerinin kendilerinden örnek davranışlar beklediği bir sahnesi olan kimselere ne mutlu.