Merve
@merveb
Rebecca nedense okumaya başlamadan önce doğaüstü olaylarla karşılaşacağımı düşündüğüm bir eserdi, ama böyle bir şey yok tabi.
Öncelikle söylemeliyim ki kitabı bitirdiğinizde mutlaka son sözü de okuyun. Çünkü okuduğum şeyler o son sözle beraber oldukça anlamlandı. Kitaptaki birçok şeye çok daha farklı bir gözle baktım.
Anlatıcımız ismini dahi bilmediğimiz genç bir kadın. O kadının bir rüyayla başlayan anlatımı, bizlere anlatıcımızın özlediği evinden uzakta, Avrupa'da bilmediğimiz bir yerde, bir otelde, bir adamla göçebe tarzı bir hayat yaşadığını gösteriyor. Sondan başlayan olaylar geçmişe dönük bir anlatımla devam ediyor ve bu olayların başlangıcına gidiyoruz. Adını bilmediğimiz anlatıcı Monte Carlo'da tanıştığı Bay de Winter ile evlenip muhteşem bir malikane olan Manderley'in Bayan de Winter'ı oluyor. Fakat anlatıcımız olan Bayan de Winter aslında Manderley'in ikinci Bayan de Winter'ı, ilki ise kitaba ismini veren ve ölmüş olan Rebecca de Winter. Rebecca kitap boyunca Manderley'ın her bir köşesine işlediğini bize gösteren bir karakter; gerek el yazısı bir kitapta karşımıza çıkıyor gerek bir mendile sinmiş kokusunu duyumsuyoruz gerekse de tamamen kendi zevkine göre döşediği Manderley'ın odalarında geziyoruz. Rebecca her yerde, her köşe başında hem bizi hem anlatıcımızı karşılıyor. Kendisiyle ilgili anlatılanları dinliyoruz ama Rebecca kendini hiç anlatamıyor. Anlatılanların ne kadarı doğru ne kadarı yanlış, bazı şeylerin gerekçesi neydi hiç öğrenemiyoruz.
Anlatıcımız ve Rebecca iki zıt karakter. Rebecca özgür ve baskın karakterli bir kadınken anlatıcımız silik bir karakter. Hatta uzun süre bir şeylere ses çıkarmadığı için onun yerine ben sabırsızlıktan çatladım. Bayan de Winter Rebecca ile yarışamıyor, onu alt edemiyor. Çünkü Rebecca bir ölü. Kitabı en iyi yansıtan
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Çok uzun bir okuma sürecinden çıktım. Tatile gittiğim için kitaba ara vermemin dışında, bir yerden sonra kitabın yavaşlaması da bunda bir etken oldu. Başlarda çok akıcı olan kitap, bir noktadan sonra bu kitap nasıl bitebilir düşüncesiyle okuttu kendini. Kitabı sevdim mi sevmedim mi diye düşünüyorum; sevdiğimi söyleyemem. Bilmiyorum, bana çok geçmedi.
Anlatıcımız adını bilmediğimiz, refah düzeyi yüksek olsa da sorunları olan ve tatmin eksikliği yaşayan, hayata pozitif bakamayan genç ve güzel bir kadın. Güzel olduğunun çok farkında, hatta arkadaşı Reva'ya sık sık bu konuda üstten bakabiliyor. Çünkü kendisi bakımsız olsa bile güzel, bunun için ekstra bir çaba harcamasına gerek yok. Yani oldukça da kibirli. Sevebileceğimiz bir karakter değil; kendisi için bir anti karakter diyebiliriz. Kitap, anlatıcımızın bu memnuniyetsizlik durumu ve depresif kişiliği sebebiyle psikiyatrik ilaçlar kullanıp bilinç dışı halde yaptıklarını, hissettiklerini, o uykuyla uyanıklık arası zamanlardaki durumlarını anlatıyor. Bu sebeple okurken ben de anlatıcı gibi bazı şeyleri bir pus perdesi altında izlediğimi hissettim.
Gelelim kitabın benim için en ilginç olan kısmı olan Reva'ya. Reva anlatıcımızın en yakın arkadaşı, hatta tek arkadaşı. Aralarındaki şey arkadaşlık mı o bile tam belli değil, bağımlı bir ilişki de diyebiliriz. Reva anlatıcımız gibi ağzında gümüş kaşıkla doğan biri (!) değil; onun kendine bakması gerekiyor, örneğin kilosunu koruması için diyetler yapıyor, yine de arkadaşı gibi olamamanın baskısını yaşıyor. Onun marka kıyafetleri yok, hatta içinde farklı şeyler taşımak için ünlü markaların poşetlerini bile saklıyor, Çünkü etrafına öyle bir izlenim vermesi gerektiğini düşünüyor; belli basmakalıp şeylerin içine girmeye çalışıyor, kendini belli güzellik standartlarına uymak
O gittikten sonra evde günlerce yalnız kaldım, çocukluk fotoğraflarıma baktım, annemin paketi açılmamış külotlu çoraplarını seyredip hıçkıra hıçkıra ağladım. Babamın ölüm döşeğinde giydiği pijamaya, komodinin üstündeki sayfa uçları kıvrılmış Theodore Roosevelt ve Josef Mengele biyografilerine, en sevdiği pantolonunun cebinden çıkan yeşil bozuk paraya, ölümünden önceki aylarda hastalığı artıp kilo verdikçe yeni delikler açmak zorunda kaldığı kemere bakıp ağladım.
"Neden bu kadar sıkıntılısın, Reva?" diye sormuştum ona, buzlu su havuzunun başında dinlenirken. "Etrafta erkek yok ki. Kimse sana bakmıyor."
"Sorun erkekler değil," demişti. "Kadınlar o kadar yargılayıcı ki. Sürekli kıyaslıyorlar."