…ya görmediklerim, ya ben uyanıkken bana görünmeden, benden habersiz içinden geçip giden görüntüler, onlardan bana neler kalıyor, ne izler, ne sakatlıklar kalıyor?
Bu tür durumlarda sağduyularının kendilerine yol göstermesi gerekirken, günaha girmekten utanmıyorlar da pişmanlık duymaktan utanıyorlar; kendilerini saygın aptallar durumuna düşüren eylemlerden utanmıyorlar da kendilerini yalnızca bilge kılabilecek geri dönüşlerden utanıyorlar.
Hayatımda, dışarıdan bir yardıma ihtiyaç duyduğumda her seferinde başıma gelmeyi tekar eden şeyi özetleyen cümleyi buldum; “…kimsenin beni ya da başıma ne geldiğini düşünmediği bir andı; başka bir adam öldüğümü zannederek beni ayağıyla bir kenara itmiş; oracıkta, kendime gelmeden önce uzun bir süre yatıp kalmıştım.”