merve filiz

Çabuk gel ey gece! Sen de uslu dur ruhum geceye dek! Kötü işler gömülse de yerin dibine Çıkar bir gün insanların gözü önüne.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Çocuklar boyama kitabı değildir. Onları en sevdiğin renklere boyayamazsın."
Küçük kızlarıyla gülüp oynadığı günler sona ermişti. Çocukları şimdi tek başlarınaydı ve Meredith'in bunu kabullenmesi gerekiyordu. Onlar her zaman bir aile olacaklardı; geçen birkaç haftada bir şey öğrendiyse, bu bir ailenin durağan bir şey olmadığıydı. Sürekli değişiklikler oluyordu. Kıtalarda olduğu gibi, bazen bu değişiklikler yeraltında oluyor, gözle görülmüyordu, bazen de patlayıcı ve ölümcül olabiliyordu. İşin sırrı dengeyi koruyabilmekti. Ailenizin yönünü kıta sahanlığının parçalanmasını durdurabileceğinizden daha fazla kontrol edemezdiniz. Tek yapabileceğiniz, bu yolculukta sıkıca tutunmaktı.
Agaçlar büyüdükleri gibi küçülürler de ve bence bu insanlar için de geçerli. Ne kadar büyürsek, o kadar küçük hissetmeyi öğreniriz.
"İnsanlar genelde ellerindekini kaybedene dek onun ne kadar değerli olduğunun farkına varmazlar. Hayatlarını daha iyisini arayarak, daha iyisini isteyerek, daha iyisine ihtiyaç duyarak geçirirler ve zaten hepsine sahip oldukları gerçegine karşı kördürler. Sanırım bazen insan sadece bir şey elinden alındığında onun değerini anlıyor”