Merves
@mervesmn
Kuş ölür, sen uçuşu hatırla...
Kuşlarını alıp gidiyor gök.
En saçmalar…
Şu anda okuduğu kitap
Saçmalamalar
Bir gün alırım seni karşıma anlatırım tüm kırıklıklarımı. Ben bakarım gökyüzüne sen bakarsın dağlara. Belki yine anlaşamayız o doruk noktasında.
Bir bahçe büyütürüz içimizde bir deniz yaratırız kıyımıza. Hiç mutluluğu bulmayan o sahilde son yürüyüşü yaparız fenere doğru.
Geleceğin güzelliği bekler bizleri. Huzur bir oyunun ebesi.
Sözler yerini bulur, kuşlar baharlarını.
Bir orkide açar kış mevsimi sobalı bir odada.
Bir elma düşer, yarısını veririm yine sana.
Enler değil hepler gelir yanıbaşımıza.
Bir maç izlenir, bana göre hep tiyatro.
Bomboş yaşarız yine dolu gibi gösterip.
Bir şarkı söylersin belki minik bir şiir.
Ben kendime küskün sen dünyaya.
Sonuçta herkes aynı yuvada.
Bir gemiye binelim gidelim başka ufuklara.
Ben baştan anlatayım tüm olmamışlıkları.
Saatler bize uzak zaman hep Tanpınar’da.
Bir belediye tesisinde üşürüm elimde çayla.
Aklım içemediğim o birada.
Bir ayva ağacında gözlerim.
Bakışlarım olmamış bir şehirde.
Çok garip bir insanım değil mi?
Asla mutlu edilemeyen.
Sen de garipsin, asla iyileşemeyen.
Ruhumuzda yoğun pişmanlık her damarımızda beklediğimiz bir pıhtılık.
Reklam
Saçmalamalar
Sanki en büyük günahı ben işledim. En ağır yükü ben taşıdım. En büyük utancı ben yaşadım.
Ne yaptım ben? Ben sadece yaşadım. Olduğu gibi yaşadım. Sevdiğim gibi, sevildiğim gibi yaşadım.
Ömrümü bir odaya kapatıp bir duvara bakarak serseri şiirler okudum, manasız sözler yazdım.
Gözlerimi bir dağa dikerek gönlümde bir volkan yarattım. Bir tarlaya girip bir toprağı söktüm yerinden. Sevemedim memleketimi. Tutunamadım hiç bir semte.
Sahi ben ne yaptım? En büyük acıyı ben mi yarattım? Yalnızlığı içimde çok mu abarttım.
Neden kuşlarımı kafesledim? Neden ruhumu mühürledim? Saçlarımı boyadım, tırnaklarımı yedim, on kilo aldım. Kendimi cezalandırdım.
En çok soruyu ben sordum. En çok cevabı ben aradım. En tutarsız ben oldum. Ağzımı bozdum, kaşlarımı çattım. En çok zararı kendime ben verdim. Ya da ben mi zararı kendimde buldum?
Saçmalamalar
Sığındıkça kaçıyoruz. Kaçtıkça yoruluyoruz. Yoruldukça seviyoruz. Aslında sevdikçe de uzaklaşıyoruz. İşimizin bizlere yaşattığı hazımsızlık sonucu ömrümüzü parçalıyoruz.
Yoruluyoruz. Tükeniyoruz. Tutunamıyoruz. Postmodern bir çağda, modern bir ortamda gotik bir nesille boğuşuyoruz.
Korkuyoruz gelecekten çocukluğumuzdan. Çocuklaşamadığımız bir çağın büyüğü olmaya çabamız. Yorgunluk baş tacımız. Kırgınlıklar öğüdümüz. Yokluklar sevgimiz.
Umudumuz boşluğumuz.
Puan vermedi·216 syf.·
2025 1. kitabı
Saçmalamalar
En çok kaçtığım şeye koşarken buldum kendimi.
Kızdım bir çocuğa ifadesiz diye. Tiksindim bir insandan fazla nemrut diye. Yine aşağıladım herkesi fazla cahil diye.
Gördüklerim, hissettiklerim, konuştuklarım hala karışıklık içinde. Bir savaş var sanki içlerinde. Bir ima, bir hakaret var en temiz yüzlerde. Dostumda bile bir suçlama var sanki iyiliği düşünürmüşçesine.
Kaçtığıma sığındım yine. Uzaklaşıyorum kendimden. Hiç istemediğim bir insan oldum. Fazla acımasız , fazla umarsız. Sıkıldım ben hayattan. Hep aynı serüven, her gün bilindik heyecan. Bir gezi ister ruhum. Ama yolculuk o kadar yıkıcı ki. Gönlüm o kadar boşta, benliğim o kadar kayıp ki.
Vazgeçemedim bu paranoyakça fikirlerden, fiillerden. Ruhumdan tarifsiz bir oluşum sancısı, varlığın ayıbı.
Başucumda bir ölüm kitabı…
Reklam