Merves
@mervesmn
Kuş ölür, sen uçuşu hatırla...
Kuşlarını alıp gidiyor gök.
En saçmalar…
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Puan vermedi·48 syf.·
2024 11. kitabı
Saçmalamalar
Ben yazayım da sen anlayabilecek misin peki?
Gözlerimin pencerelere bakmasını, düşüncelerimin dağlarda kayboluşunu?
Hadi her şeyi bırak bir şehre küsüp bir şehre tutunmak nasıl bir his. Hadi gel tartışalım bazı kaderleri.
Okunan şiirde gelen öfke patlamalarını, Nazım kaçışmalarımı, Tehlikeli oyunlar oynayışımı, yastığa her kafamı koyduğumda gelen yazma hissimi…
Hadi bırak her şeyi gel kahkaha atayım ben yine. Savurayım kendimi o dersten bu derse. Söverek gideyim yine dersime, işime.
Kapat gözlerimi, bağla kollarımı hadi gel kuşlarıma açabildin mi kanatlarını?
Alayım yine Bobo’yu yanıma anlatayım ayçiçeklerinde gördüklerimi.
Karda yuvarlandın mı hiç? Bir tepeden bir göle baktın mi elinde uçurtma ile. İmkanlar içindeyken duydun mu yokluğa özlem?
Sanat diye diye kendimi yedim bitirdim.
Otobüs yolcuğuna çıktın mı mesela yirmi dokuz saat? Kaç kilometre gözlerin kapalı gidebildin mesela? Hata yaptığını göre göre kaç kere aynı yolu arkana bakmadan yürüdün?
Kaç kapı çarptın sen hayatında. Kaç kere yalnız kaldın. Yalnızlığa aşık oldun mu hiç şikayet ederken?
Bana diyorsun ki kapalı yaz biraz. Tamam yazayım yapayım metaforumu. Ama ben zaten hep kapalı yaşamıyor muyum?
Kaç kişiyle konuşmuşum ben benliğimi?
Zaten normalde de anlaşılmazken. İlaçlarla ifade kolaylı sağlıyorum belki de.
Ölümüme kaldı yirmi yıl. Hadi gel duvara bir çizgi daha. Konuşalım mı yine boş boş. Sen “Ne oldu?” de. Ben yine anlatamayım beni. Ben hiç anlatamadım ki beni. Sus, kaç, daha da kaç.
Kimseyi kötü görmedim ki ben. Suçlu hep ben ben.
Başkalarına verdiğim şansı kendime verebilecek miyim ki?
Bak yine yazdım açık açık. Ben kapalı yazarım da sen anlar mısın peki?
Yazarın en sanatsal, en anlaşılması zor kitabı. Belki de bu yüzden elimden bırakamadım.
“Her defasında yıkılırken çocuk oluyorum sanki; minicik ellerimi yere basıp kalkerken de inanılmaz bir şekilde, çarçabuk büyüyorum.
Hepimizin aradığı bir Alaaddin var bu hayatta. Bütün ömrümüzü öldürmek istediğimiz ama bizler için asla ölmeyen kişiler ve düşünceler için harcıyoruz.
“İnsanoğlunun kendi yarattığı şeyi bile elinde tutamayacak kadar zayıf ve çaresiz bir yaratık olduğunu bilmiyormuşum daha.”
Cümlesiyle arayışlarımızın kaçışlarımızla mücadelesini konu alıyor belki de.
Ayrıntılardan başını kaldıramayanlar.
Kişilerin renkleri varken zamanın renklerinin olmayışı… Uzun zamandır üzerine bu kadar düşündüren bir kitap çok iyi geldi.
