Kafamın içinde devasal bir volkanla yaşıyorum. Verimli düşüncelerimi yok edecek bir lav.
Zorlanıyorum. Yazıyorum, yazıyorum, yazıyorum.
Bulamıyorum. İnsanlığı bulamıyorum. Güzelliği bulamıyorum. Peki aşk? Aşkı hiç bulamıyorum. Neydi aşk? Problem şu ki tanımını bile yapamıyorum. Kaçıyorum kovalıyorum. Kendimle yüzleşiyorum. Kendimle güreşiyorum. Saniyelik mutluluğumu bozan düşünceler. Ömürlük huzurumu deviren sanrılar …
Karalamaktan yoruldum. Anlamsız yazılardan sıkıldım. Fakat olmuyor. Çıkmıyor bu lavlar akmıyor sanki bedenimden.
Kime anlatsam anlatamıyorum. Zaten anlatmak da istemiyorum. Bir bakışla şiirler mırıldandığımız insanlar yok ki hayatımızda. Kelimeler zaten bana anlamsız, başkalarına çok anlamlı.
Ben kelime istemiyorum. Bakış istiyorum. Bir göz buğusu ile volkanımı anlasın istiyorum.
Bu insanlar yorgun, bu beden çökmüş. Bu yazılar karmaşık. Hiç bir şey anlatmayan bir kadının sessiz müziğiyim ben. Unutmayın sade bir melodi var sadece bende yorgun.