Meryemik
@meryemik
~MeryemAkif~
24 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Yaşamaksa marifet yaşanır da nasıl yaşadığındır aslolan… Zamanın, sevdiklerinin, ailenin, kıymetini bilerek yaptığın eylemlerinin anlamlı bir senfoniye dönüşebilmesidir yaşamak. Yoksa gerisi ölüme kadar nefes alma mücadelesidir. Bir solukta okuma hissini veren insanı duyguların esiri eden bir eser.
Reklam
Evet belki anlatılanların çoğunu biliyoruz. Ancak idrak edebilmek ve özümseyebilmek için bazen bildiklerimizi ruha dokunacak şekilde duyabilmek gerek.. Karakoç ben diliyle aslında içimizi konuştururken aynı zamanda içimizde farkında olmadan unutulmaya yüz tutmuş duyguları da gün yüzüne çıkarıp galeyana getiriyor.
Nasıl ki imanın şartları amentü duasında toplanmışsa Karakoç’ta İslamı yeniden canlandıracak diriliş neslinin yani bizlerin özelliklerini bu kitabında bir amentü edasıyla bizlere sunmuş.
Bir solukta okuduğum için kitap bittiğinde uzunca bir zaman sindirebilmem adına tadı damağımda kaldı ve o keyfiyetin geçmesini istemedim açıkçası, her cümlesini ayrı ayrı özümsemek istedim. Evet bir solukta okunabilen bir eser ama kesinlikle bir yudumluk değil. Sanırım zaman zaman içerisinden kısa kesitleri ruhuma nakış ederek okuyup bir süre daha elimden düşürmeyeceğim bu az ama öz eseri.
*Spoiler içerir.
Bir çırpıda okunabilecek olan bu incecik kitapları bazen özellikle ara ara keserek okuyorum. Evet, tek solukta bitirmesi de güzel ama sindire sindire okudukça daha çok etkiliyor insanı diye düşünüyorum. Zweig, şu ana kadar okuduğum tüm eserleriyle üzerimde etkisini bırakabilen bir yazar. Bu eserinde beni en çok etkileyen ise tasvirlerin mükemmelliği ve tabiki derinlemesine yapmış olduğu karakter analizleri oldu. Bu sebeple bu incelemeyi Zweig’ın kendi cümleleriyle devam ettirmek istiyorum:
“İnsanın huzuru ve memnuniyeti dışarıda değil, içindedir.
...insanları sevindirebilmenin bu kadar iyi ve kolay Olduğunu daha önce hiç anlamamıştım.
...Ben sevinçliysem sen niye sevinmeyesin diye düşündüm...
... ve onlara birşey vermiştim. Vermenin hazzı içimi daha önce hiç tatmadığım bir duyguyla doldurdu.
...yüreğimdeki kabuğu kırdıktan sonra bir anda herşey benim olmuştu. Birilerini sevindirmenin ve bundan sevinç duymanın ne kadar kolay olduğunu hissediyordum. İnsanın kendini açması yeterliydi, insandan insana canlı bir akış başlıyordu hemen...”
ve yine Zweig’ın dediği gibi “ birkez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek birşeyi yoktur artık. Ve birkez kendi içindeki insanı anlamış olan, bütün insanları anlar.”
Haddizatında hayatı anlamlı kılan, ziyadesiyle kıymetli bir noktayı bizlere çok hoş bir şekilde aktarmış. Eminim ki herkesin böylesi anlamsız ve tatsız gelen zamanları olmuştur.. İşte bu sebeple hepimizden bir parça sunmuş bizlere yazar.
İnsan ne olursa olsun insandır, ancak bazıları insanlıktan yoksundur!
Shmuel ve Bruno... on beş nisan bin dokuz yüz otuz dört doğumlu, iki farklı kaderin aynı sona mahkum 9 yaşındaki çocukları... Geçmişin, bugünün ve malesef geleceğin hikayesi. Ve bir çocuğun okuması gerekenden çok daha fazlası. Akıcı diliyle sürükleyen, yoğun duyguları yaşarmışcasına hissettiren... Kırgınlık, kızgınlık belki de daha fazlası... Ama en çok susturan ve yakan bir acı... İnsan ne olursa olsun insandır, ancak bazıları insanlıktan yoksundur!.
Bir eseri bitirdikten sonra zihnimde hala dönüp duruyor, beni hala düşündürüyor ve etkisini üzerimde hissedebiliyorsam başarılı bir eser demektir benim için. Yalın, açık ve akıcı anlatım karşısında derinlik hissiyatını çok başarılı şekilde hissettirebilen etkileyici bir eser olarak karşıma çıktı ‘Günden Kalanlar’. Söylediği sözler kadar söylemeden hissettirebildikleri adına gerçekten tebrik ediyorum yazarı.
