Yağmurun altında bekleyen heykellerin eridiğini, suyun damla damla mermeri deldiğini, nasıl görür ki insan? En fazla bilebilir…
Reklam
Hayatım, diyordum, hayatım kimseye hissetirmeden değişti. Zamanla, hakikat diye kabul ettiklerim, bir bir yıkıldı gitti.
bir kuyunun dibinden dünyayı seyrediyormuş gibi hissettim kendimi. Kim bilir, belki de gerçekten bir kuyunun dibindeydim, hiçbir zaman çıkamayacaktım içinden.
Neticede mezarların da kumsalların da üzerinde aynı güneş parlıyor. Ve de her şeye inat, aynı çamurlu su akıyor hepsinin ortasından. O halde, diye geçirdim içimden, yağmur da çamur da, bu sahte umudun bir parçası olmalı. Hepsi bu sahte umudun bir parçası olmalı.
Nihayetinde, bir noktadan sonra, yaşıyor olmanın gündelik ağırlığı çöktü üstümüze.
Reklam