Ama mutluluk aranmaz; ortaya çıkması gerekir. İnsanın "mutlu olmak" için bir nedeni olmalıdır. Bu neden bulunduktan sonra mutluluk otomatik olarak gelir. Gördüğümüz gibi insan mutluluk arayışında değildir; belli bir durumda yapısal ve uyumda olan potansiyel anlamı gerçekleştirmek yoluyla mutlu olmak için neden aramaktadır.
Bazılarının domuz gibi bazılarının da aziz gibi davrandıklarına tanık olduk. İnsanın içinde her iki potansiyel de vardır ve hangsini gerçekleştireceği koşullara değil kararlara bağlıdır.
İnsan sıradan bir şey, bir nesne değildir. Nesneler birbirini belirler ama insan nihai anlamda kendini belirleyen bir varlıktır. Mevcut yetilerinin ve çevrenin sınırları dahilinde, olduğu kişi neyse onu kendinden yaratmıştır.