Artık anavatanımız diyemeyiz, sadece mezarımız.
Aptallardan başkası gülümsemiyor.
Şiddetli kader sıradan bir hal olup çıktı.
Kimse cenaze çanı kimin için çaldı diye sormuyor.
Gün sonunda dolaşmış kaygı yumağını çözen uyku,
Her günün ömrünün ölümü, ağır işin şifalı banyosu,
Huzursuz zihinlerin merhemi, yüce doğanın ikinci öğünü,
Hayat şöleninin ana yemeği uyku...