Dogru ebeveynlik orta yolu bulmakla mümkün olur.
Çocuğumuzu ezip 'degersizleştirmeden' ve her dediğini yapıp 'arsızlaştırmadan' el ele, ve yürek yürege yürüdüğümüz o yol orta yoldur...
Kalbi birbirine yakın olan insanlar bagırarak konuşmazlar; fısıltıyla, gözleriyle, bakışarak anlaşırlar. Bu baglamda annelik sanatı dedigimiz şey, çocuğa 'söz' degi, 'göz' dinletmektir
Çocuğumuzun olumsuz bir davranışı terk etmesinin nedeni cezadan korkuyor olması ise, ceza verecek biri ortada olmadıgında onu olumsuz davranışlardan ne uzak tutacak?